แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ โลกุตระ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ โลกุตระ แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2562

หนึ่งเดียว - ที่ใดมีความไม่มีโรค ที่นั้นมีศาสนา”


สิ่งที่อ้าง กล่าวกัน มากมาย ในความเชื่อของมนุษย์ หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ว่า นั่นก็อ้างกันไป แล้วแต่หมู่ชน จะจัดสิ่งที่ตนเชื่อถือว่าเป็นสิ่งใด

แต่ความจริงของจักรวาล แม่ชีเมี้ยนตรัสชี้ว่า โลก มีศาสนาเพียงหนึ่งเดียว

โลกของโลกียะ ศาสนาหนึ่งเดียวของเขาคือพราหมณ์ อยู่คู่มากับโลก

ลักษณะที่เด่นชัด คือ เป็นศาสนาร้องขอพร พูดฟังง่าย หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ว่า ก็หวังพึ่งผู้อื่นเป็นอุปนิสัย

ศาสนาลัทธิความเชื่ออื่นใดในโลกโลกียะนี้ ชื่อต่างๆก็เกิดดับไปตามยุค ล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในความจริงอันนี้ รวมไปถึงการแพทย์ ล้วนแล้วคือพราหมณ์ ที่เปลี่ยนชื่อ แปลงรูป

โลกโลกุตระ ศาสนาหนึ่งเดียว คือ พุทธศาสนา สอนให้พึ่งตนเอง

เราเคยถามหลวงพ่อนิพนธ์ว่า ก็แล้วพุทธที่มีมาหลังสิ้นพระโคดม มิใช่พุทธหรือ ท่านว่า มันเป็นสมมุติสงฆ์ แต่พุทธที่แท้จริงมันไม่มีแล้ว บทพิสูจน์ คือ ไม่ว่าพระเหล่านั้นจะทำผิดสักฉันใด มันจึงเป็นไปตามกรรมของโลก ไม่มีธรณีสูบเหมือนเทวทัต

ก็ในวันนี้ พราหมณ์ที่มีเต็มอินเดีย มันไปไหน มาเกิดในยุคนี้ มันก็ครองผ้าเหลืองหากิน จึงไม่แปลก พิธีกรรมมากมาย ก็เพื่อสุขของพราหมณ์นั่นแล

วันใดที่พระพุทธเจ้าองค์ใหม่อุบัติและประกาศตน นั่นของจริงเขามาแล้ว อำนาจมหาศาล ทำถูกบรรลุได้ ทำผิดธรณีสูบได้ เมื่อประกาศวินัย ฉันมื้อเดียว รถเรือไม่ขึ้น เงินทองไม่รับ ผู้ใดที่ครองผ้าเหลือง แล้วกินสองมื้อ สามมื้อ ผลเกิดทันตาเห็น พระสามแสนรูปในประเทศไทย รับรองหายหมด เหลือต่ำร้อยแน่นอน ใครแน่ลองขายพระดู

บทสรุป เมื่อของจริงยังไม่มา ใครจะเอาศาสนาหากิน ผลกรรมมันจึงไม่ทันตา แลกลับกัน สิ่งที่ทำทำสักฉันใด ก็ช่วยตนของตนไม่ได้ แค่ปวดท้องยังแก้ไม่ได้เลย

พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ จึงให้แว่นส่องจักรวาล ให้มนุษย์ไว้มองหาศาสนาที่แท้จริง นั่นคือ “ที่ใดมีความไม่มีโรค ที่นั้นมีศาสนา”

เมื่อกรรมมันแรง ธรรมเขาก็ต้องแรง ทำผิดผลผิดมหาศาล ทำถูกกผลถูกก็ยิ่งมหาศาลหลวงพ่อนิพนธ์เคยเตือนว่า ถึงวันนั้น ท่านอาจเห็นคนที่คุยในห้องสวดมนต์ คุยไปคุยมาชักตาตั้ง พฤติกรรมมันเย้ยศาสนา มันไม่กลัวกรรม มันฆ่าคนหน้าตาเฉย ด้วยคำพูดของมัน

จึงไม่ต้องแปลกใจ ทำไมความสงบจึงเป็นเอกลักษณ์ของศาสนา เพราะคนทุกข์เขามาฟังธรรมเอาไปช่วยตน เสียงที่รบกวนทำให้เขาไม่ได้ยินคำสอน จึงช่วยตนไม่ได้ จะปฏิเสธสักฉันใด ตัวกระทำฆ่าคนมันเกิดแล้ว

และถ้าคนผู้นั้น ถ้าได้ฟังแล้วศรัทธาเกิดเลื่อมใสในพุทธศาสนา อยากบวช นั่นยิ่งหนักฆ่าพระเลยนั่น จึงไม่ต้องสงสัย ทำไมคนพูดมันชักตาตั้ง

ส่วนลัทธิ ความเห็น ความเชื่อ ในโลกต่างๆ ทีเป็นของพราหมณ์ ศาสนาร้องขอพร วันเวลาจะพิสูจน์ว่าทำแล้วช่วยตนไม่ได้แม้นแต่น้อย จึงไม่แปลกที่ต้องแต่งตัวสวยดูดี ต้องมีอาคารหรู ห้องแอร์ มีใบประกาศรับรอง พิธีกรรมน่าเชื่อถือ แต่แค่ปวดท้องก็แก้ไม่ได้แล้ว

ยาเม็ด มันก็ไม่ต่างกับพราหมณ์นั่นแล แค่โลกียะเขาแปลงรูป กว่าจะรู้ ช่วยไม่ได้ ฝาโลงก็แย้ม

วันศุกร์ที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2562

บอกอะไร


บทสวด "ยันทิกะ" เป็นบทสวดที่นับตั้งแต่ยุคถ้ำกระบอกเริ่มก่อตั้ง พระจะสวดเป็นบทแรกเสมอ

เป็นบทสวดที่บอกเรื่องราวของพระพุทธเจ้า ทุกพระองค์ ต้องมีครู

แลครูผู้สอนในทุกยุค คือ "โลกุตระ"

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงชี้ว่า ศาสนา เป็นของนอกโลก เป็นองค์กรที่สาม มีธรรมเป็นอำนาจ ผู้ทำตาม ผลที่ได้ คือ "บุญบารมี ทานบารมี"

แปลความว่า บุญบารมี ทานบารมี นั้นมีเจ้าของ ไม่ใช่ที่ไหนก็มี ที่สำคัญ มีวันเวลา ผุดเกิด แลดับลง ไม่ใช่อยู่คู่โลก

ส่วนการกระทำใดในโลก เกิดผลแค่สองอย่าง คือ กรรมดี กรรมชั่ว อันนี้แลคู่โลก เป็นของโลกียะ

พระเคยถามว่า แล้วรู้ได้อย่างไร ว่าที่ใดเป็นศาสนาที่แท้จริง

หลวงพ่อนิพนธ์ตอบว่า พระพุทธเจ้าก่อนดับขันธ์ให้แว่นส่องจักรวาล เพื่อหาศาสนา เมื่อใดพบ "ความไม่มีโรค" ที่นั้นแลมีศาสนา

เพราะคนที่มีศาสนา จะได้เป็นของแถม

แล้วอย่างไรเรียกมีศาสนา

ท่านชี้ว่า บทยันทิกะ อธิบายว่า ด้วยการสร้างคุณสมบัติ คือ โพธิกิริยา หรือ นิสัยของพระพุทธเจ้า ให้เกิดกับตน นั่นเอง

ใครยิ่งมีมาก ผู้นั้นยิ่งสุขมาก

ผู้ที่จะบรรลุมรรคผล นิพพาน ก็คือ ผู้ที่ทำได้ ทุกเวลา นั่นเอง จึงไม่สร้างกรรม ไม่ว่า กรรมดี กรรมชั่ว ผลคือ ไม่มีตัวกรรมนำเกิดแล้ว จึงไม่ต้องเกิดอีก

ส่วนพวกที่ยังทำไม่ได้ทุกเวลานาที ก็จึงยังต้องเกิด เพราะยังสร้างกรรมอยู่นั่นเอง

หลวงพ่อนิพนธ์จึงว่า เราท่านมาพานพบ มิใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะเคยทำนิสัยดีๆนี้ไว้ จึงพามาพบ

คำถามก็คือ พบเพื่อตัด หรือเพื่อต่อ

ท่านจึงชี้ว่า ทำไมคนที่มาทานสมุนไพร ทุกตัวคนจึงดีขึ้น นั่นเพราะผลที่ทำไว้แล้วในอดีต นั่นเอง

แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ของเดิมหมด ก็ต้องสร้างใหม่ หรือ สร้างเพิ่ม จึงไม่แปลก แรกไปกินดี ทานไปมีแต่ทรงกับทรุด

บทสรุป บทสวดนี้จึงชี้ว่า เราจึงควรมีปณิธาน ในการมุ่งหวัง มรรคผล นิพพาน และมีสัจจะ นับถือศาสนาพุทธ ตลอดชีวิต ชาติใดที่มาพานพบ ก็จะได้ทำในสิ่งที่ยังทำไม่ได้ หรือยังไม่ได้ทำ สะสมไปเรื่อยๆ ชาติหนึ่งชาติใด ก็จะได้บรรลุ ไปกับเขาได้ เมื่อปรารถนาจะบรรลุในยุคของพระภูมียุคนั้นๆ

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงชี้ว่า หากไม่มีแม่ชีเมี้ยน เราท่านก็ไม่รู้เรื่องศาสนา ถูกคนโลภหลอกลวง อ้างตนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำสิ่งใดสักฉันใด ก็ไร้ผลช่วยตนไม่ได้ กลายเป็นปราชญ์ รู้หนทางบุญบารมี ทานบารมี ทำช่วยตนได้ ด้วยการลดนิสัยกรรม สร้างนิสัยธรรม ไม่คิดหวังพึ่งผู้อื่น แลแม้ไม่บวช การกระทำก็เป็นพระได้ คือ พระมาลัยโปรดสัตว์ ทำให้คนอื่นเห็นแล้วทำตาม เพื่อช่วยตน

คุณของแม่ชีเมี้ยนจึงมหาศาล คนที่รู้คุณ แม้นจากไปยังที่แห่งตน ก็ต้องมาสักการะให้ได้ ทุกปีเราท่านจึงอาจเห็นที่คนผู้นั้น ไม่เคยเดินในมูลนิธิเลย แต่มากราบ

ในพุทธประวัติ เขาบอกมาฆะบูชา สงฆ์มาประชุมมิได้นัดหมาย แท้จริงแล้วทุกองค์รู้ว่า นี่คือวันที่พีะพุทธเจ้าระลึกคุณการลาสังขารของโลกุตระ จึงมาพร้อมเพรียง

จึงไม่แปลกที่พระที่แยกไปตั้งตนเป็นเกจิ ล้วนไม่มีใครนำบทสวดนี้ไปด้วย เพราะมันฟ้อง มันข้ามโลกุตระ จะตัั้งตัวเป็นอาจารย์นั่นเอง

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงชี้ว่า การมารวมกันในวันลาสังขารของแม่ชีเมี้ยน ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า มีคนเชื่อ แลทำตนอยู่ดูศาสนา สิ่งที่ท่านทิ้งไว้ให้ ยังมีคนทำ ยังมีคนร้องขออยากได้ แลถ้าแม่ชีเมี้ยนยังให้ ก็เป็นเพียงปีต่อปี เหมือนข้อสอบนั้นแล

แต่ถ้าไม่ให้ ก็ตัวใครตัวมัน รอรับกรรมของตน สมุนไพรก็ไร้ความหมาย เหมือนถ้ำกระบอก ที่เป็นเพียงมัมมี่ ไม่มีวิญญาณ ช่วยใครไม่ได้ ที่นี้ก็ต้องปิดลง

วันจันทร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2559

เหมือนกัน

โลกขอกกรรม หรือ โลกโลกียะ มีเช่นไร โลกของธรรม หรือ โลกของโลกุตระ ก็มีเหมือนกันเช่นนั้น

โลกของกรรม มีกรรมชั่ว ให้เลือกทำ ก็มีกรรมดีให้เลือกทำ แล้วแต่ใครจะเลือก

สิ่งที่ควรรู้และต้องรู้ นั่นคือ เมื่อเป็นกรรมเหมือนกัน ศักดิ์จึงเท่ากัน ไม่ก้าวก่ายกัน หลวงพ่อนิพนธ์จึงชี้ให้เห็นว่า "กรรมดี" จึงแก้ไข "กรรมชั่ว" ที่ดลบันดาลให้เกิดโรคแก่เราท่านได้

สิ่งที่จะแก้ไขโรค อันหมายถึง โรคตาย หรือ โรคที่มาเพื่อดับชีวิต จึงไม่สามารถใช้กรรมดีได้ และยิ่งไม่สามารถใช้ความคิด ที่มีใดๆในโลก ซึ่งเป็นความคิดกรรม มาแก้ไขได้เช่นกัน
จึงนั่งยัน ยืนยัน นอนยัน ได้เลยว่า ไม่ว่าเวลาผ่านไปสักฉันใด จะไม่มีทางค้นพบยารักษา หรือวิธีใด ที่มาแก้ไขโรคตายเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน

เพราะนั่นเป็นการเอาความคิดกรรม มาชนะกรรม ที่ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ได้แต่ขายฝัน หรือ บิดเบือน ให้เข้าใจผิด หลงผิดเท่านั้นเอง

ศาสนา หรือ อำนาจธรรม หลวงพ่อนิพนธ์จึงกล่าวว่า เป็นอำนาจนอกโลก ที่แม่ชีเมี้ยนนำมา เราท่านจึงสามารถใช้ความรู้นี้ และอำนาจนี้ในการช่วยตน ให้พ้นโรคได้นั่นเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่หลายคนอาจไม่รู้ และไม่เคยได้ยิน นั่นคือ อำนาจของศาสนา เมื่อทำถูก ผลถูกก็มหาศาล หากแต่ถ้าทำผิด ผลผิดก็ทวีคูณเช่นกัน นั่นก็คือ มีทั้งคุณและโทษ เหมือนอำนาจกรรมนั่นเอง

องค์ความรู้ จึงเป็นสิ่งจำเป็น ที่เราท่านต้องเรียนรู้ เพื่อที่จะได้นำไปพิจารณา แล้วเลือกที่จะทำ ในสิ่งที่ช่วยตน

อย่าไปหลงตาม ความเชื่อเดิมๆ และกระทำแบบเดิมๆ เพราะสิ่งที่เราท่านทำมาในอดีต ความเชื่อเหล่านั้น ไม่มีอำนาจจริง การกระทำจึงไม่มีผล จะไปวัด แล้วร้องรำทำเพลง คุยตลก โปกฮา ไม่ว่าวัดใดในโลก สักฉันใด ก็ทำได้ เพราะนั่นมันสิ่งศักดิ์สิทธิ์คิดเอาเอง หากแต่อยู่ในแผ่นดินหรือวัดของแม่ชีเมี้ยน ขืนไปทำอย่างนั้น สภาพคงไม่น่าดู

แผ่นดินของแม่ชีเมี้ยน การกระทำใดๆ ทำแล้วมีผล นั่นแสดงว่า มีอำนาจจริง จึงไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ทำไมแค่สวดมนต์ ทำกิจกรรม และเปลี่ยนพฤติกรรมบางสิ่งบางอย่าง คนทั้งหลายจึงสามารถหายโรคได้

แต่ก็อยากเตือนสติไว้ว่า ทำถูกผลถูกก็เกิด หากทำผิด ปล่อยตามนิสัยตนแล้วไซร้ ผลผิดก็เกิดเช่นกัน หากไม่ชอบ ก็ทางใครทางมัน อย่าเอานิสัยตน มาใช้ที่นี่ มันน่ากลัวกว่าโดนกรรมเสียอีก

เพราะไม่ว่ากรรมใดที่ทำในโลกใบนี้ ยังไม่เคยมีใครถูกธรณีสูบ แต่กรรมที่ทำกับศาสนา ในประวัติศาสตร์ก็มีจารึกให้เห็น ได้ยิน ได้ฟัง มาแล้วว่า แม้นแต่ธรณียังรับไม่ไหว

วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2557

เทียบปอนด์ต่อปอนด์

หากจะว่าไป แนวทางของโลก ที่ว่าดีที่สุดได้รับการยอมรับที่สุด ก็น่าจะเป็นวงการแพทย์ ที่จัดได้ว่ามีเครื่องมืออันทันสมัย น่าเชื่อถือ ยกเว้นเมื่อเอาไม่อยู่ หมอผี เข้าทรงองค์เจ้า เกจิคณาจารย์ ก็อาจถูกสอดแทรกเข้ามาเป็นตัวเลือก เอาเป็นว่า ให้วิชาการของวงการแพทย์เป็นตัวแทนก็แล้วกัน

ในทางธรรม ต้นสายธาร คือ องค์โลกุตระธรรม มีพระพุทธเจ้าเป็นตัวแทน บัญญัติธรรมหมวดสมุนไพร มาเป็นทางเลือก ให้มนุษย์ได้พึ่งพา ยามประสพปัญหาของชีวิต โดยเฉพาะผู้ที่ยังไม่หวังถึงซึ่งนิพพาน อย่างน้อยก็ได้สัมผัส ความไม่มีโรค

ตัวแทนจากสองฝากฝั่ง คือ ทางโลก กับ ทางธรรม จึงถูกหลวงพ่อนิพนธ์หยิบยกมาเทียบ เพื่อให้เห็นได้อย่างเด่นชัด เพราะทั้งสองล้วนแต่เสนอตัวมาให้เป็นที่พึ่ง ยามที่ประสพปัญหาของชีวิต

เริ่มจากรากฐานที่มาขององค์ความรู้ ... ด้านของโลกก่อน นั่นคือการแพทย์ อาจจะมีความคิดเริ่มต้นจากความเมตตา อยากช่วยเพื่อนมนุษย์ แต่เมื่อหมอ กับ นักธุรกิจ มาเป็นคนคนเดียวกัน ความโลภบังเกิด จากความเมตตา ก็จักกลายเป็น ช่องทางของการสร้างความร่ำรวย จากชีวิตมนุษย์แทน ตัวอย่างที่เห็นได้ชัด นั่นคือ การที่พ่อค้านักธุรกิจยาเวชภัณฑ์ ได้ลงขันจ้างนักวิชาการ เพื่อให้บิดเบือนงานวิจัย และแก้มาตรฐานระดับในการบ่งชี้วัดว่า ผิดปกติ ทั้งในระดับความดันมาตรฐาน จาก ๑๕๐ มาเป็น ๑๐๐ หรือ ระดับของไขมันในเลือด ให้มีเกณฑ์ที่ต่ำลง ผลก็คือ เพียงข้ามคืน ปรากฎผู้ป่วยโรคความดัน และไขมันใสเส้นเลือด เพิ่มขึ้นทันที หลายร้อยล้านคน นั่นคือจุดเริ่มของธุรกิจยา ที่มีมูลค่าอันมหาศาล

ในขณะที่องค์ความรู้สมุนไพรของพระภูมี ที่แม่ชีเมี้ยนนำมา ทรงตรัสว่า ผู้ที่จะรู้สูตรอันนี้ได้ ต้องมีญาน มีคุณธรรม มีเมตตา สูง และรู้ใจพระพุทธเจ้า นั่นคือ รู้เพื่อที่จะมาทำให้

ผลขององค์ความรู้ ในทางโลก ก็จะได้ยาที่มีมูลค่า อาจจะเป็นหลักแสนหรือหลักล้านบาท เช่น คีโม แต่ทั้งหมดล้วนแล้วด้อยคุณค่า เพราะผลที่ได้ ดีที่สุด คือ การระงับอาการ ไม่สามารถรักษาโรคได้ อันจักเห็นได้จากการที่เมื่อเริ่มทานแล้ว หยุดไม่ได้ มีแต่ต้องทานปริมาณเพิ่มขึ้น จนท้ายที่สุด ก็หยุดอาการไม่อยู่นั่นเอง

ส่วนองค์ความรู้ในทางธรรม เมื่อนำมาทำเป็นสมุนไพร ก็หามีราคาไม่ แต่คุณค่ามหาศาล เพราะผลที่ได้คือชีวิตมนุษย์ ที่หายโรค ซึ่งราคาของชีวิตมนุษย์นั้น สุดประมาณ

ลักษณะของยาทางโลก เรียกว่าเป็น ยาตาย หมายความว่า เมื่อจะใช้ จึงไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตอง ไม่ต้องทำอะไร ถึงเวลาก็หยิบมาทาน จะเก็บไว้ตรงไหนก็ได้ วางสูงวางต่ำไม่เป็นปํญหา ผลแห่งการทานไม่เปลี่ยนแปลง อุปมาเหมือนมัมมี่มีแต่ซากไม่มีวิญญาณ หากแต่สมุนไพรของพระภูมี หลวงพ่อนิพนธ์กล่าวว่า เป็นสมุนไพรมีวิญญาณ รับรู้คนทำและคนทาน ดังนั้น พฤติกรรมของคนทำและคนทาน จึงมีความสำคัญ หมายความว่า แม้นจะทานเหมือนกัน มาจากหม้อเดียวกัน สูตรเดียวกัน แต่ผลที่ได้จากการทำ และ การทาน ไม่เหมือนกัน เรียกว่า ต่างกรรมต่างวาระ เอาใครเป็นเกณฑ์ไม่ได้เลย พูดให้ง่าย ก็คือ ไม่ใช่ทานแล้วหายทุกคน แต่ทุกคนที่ทำได้ มีพฤติกรรมในเกณฑ์ที่ฟ้าดินกำหนด รับรอง หายทุกคน

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงขยายความให้ฟังเสมอว่า ตำรานี้เกิดที่ถ้ำกระบอก แตกกระจายออกไปตามพระที่แยกตัวออกมา กลายเป็นตำรา ๗ เล่ม ในแต่ละสำนักสงฆ์ที่แยกตัวออกมา แต่เมื่อผู้ทำไม่มีคุณสมบัติ ผลคือ สมุนไพรของทั้ง ๗ สำนัก รวมถึงต้นตำรับ คือ ถ้ำกระบอก ก็หามีผลต่อผู้ทานไม่ ซ้ำร้าย ผู้ทำแต่ละราย ก็ล้วนแต่เป็นโรคตายทั้งหมดทั้งสิ้น จนปัจจุบัน พระในถ้ำกระบอกเอง ที่ในตู้มีตำราที่จดไว้มากมาย ถึงยามปวดท้อง ยังต้องวิ่งไปพึ่งโรงพยาบาลพระบาทเลย

คำของแม่ชีเมี้ยนที่เตือนสติหลวงพ่อนิพนธ์ เมื่อครั้งมอบตำรา นั่นคือ ตำรานี้ "ยิ่งให้ยิ่งเจริญ ยิ่งขายยิ่งฉิบหาย" ให้ดูตัวอย่างพี่ชายเอ็งไว้

ยามจะทาน ทางโลกไม่ว่าวิธีไหน บอกเป็นแสียงเดียวว่า ต้องพักผ่อนเยอะๆ หากพรหมลิขิตยังดีอยู่ ก็พอได้ หากแต่พรหมลิขิตเกิดอุบัติเหตุหักกลาง ยิ่งนอนก็ยิ่งทรุด ครั้นมาเจอสมุนไพรพระภูมี หลวงพ่อนิพนธ์กลับสอนว่า ให้ฟังคำตรัสของพระพุทธเจ้า ให้สุขแก่ท่าน สุขนั้นถึงตัว ขยายความให้ฟังว่า นั่นคือเคล็ดที่ควรใช้อธิษฐานตั้งจิต ใช้แรงต่อแรง คือหาความหมายให้ได้ว่า แรงที่จะได้มา ควรจะใช้ในทางใด

หนึ่งในพระมาลัยที่เขียนมาเล่าให้หลวงพ่อนิพนธ์ คือ หญิงวัยชราท่านหนึ่งเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย หมอพิพากษา รอวันเวลา ตอนมาก็นั่งรถเข็นมา โดยมีลูกสาวเป็นพี่เลี้ยง ครั้นเมื่อเธอได้ฟังธรรมบทนี้จากหลวงพ่อนิพนธ์ แม้นว่าเจ้าหน้าที่ดูสภาพเธอแล้ว อนุญาติให้ลูกสาวมารับสมุนไพรแทนได้ แต่ตัวเธอปฏิเสธ บอกลูกสาวให้พาเธอมาทุกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น ให้เข็นเธอไปยังที่ล้างจาน เธอเล่าว่า เธอจำได้แม่นว่า วันแรกที่เธอไปช่วยล้างจาน หลังจากทานสมุนไพรมาได้หนึ่งอาทิตย์ เธอล้างจานทั้งวันได้ ๗ ใบ อาการที่เกิดก็คือเหนื่อยสุดประมาณ แต่เธอก็ยังไปล้างจานทุกครั้งที่มา ผ่านเดือน ผ่านปี วี่แววการตายของเธอ ยิ่งวันยิ่งจางหายไป จนปัจจุบัน เธอรับหน้าที่ล้างจานอย่างเต็มตัว และสามารถล้างจานให้มูลนิธิได้ในตอนนี้ถึงวันละเกือบสองพันใบ

หลวงพ่อนิพนธ์จึงชี้ให้เห็นว่า คุณสมบัติของผู้หาย ที่พระมาลัยแต่ละคนเขียนเล่ามา ล้วนมีความคล้ายคลึงกันสิ่งหนึ่งที่พวกเขาเหล่านั้นมี นั่นคือ ความที่พวกเขากลายเป็นคนสองโลก ทำตัวเหมือนมีพันธะผูกพันธ์ มีวันเวลาที่จะมาให้สุขแก่ผู้อื่น นั่นคือ เมื่อได้แรงและชีวิตกลับคืนมา หนึ่งวันในสัปดาห์ คนเหล่านี้ จะมาเสียสละ ช่วยทำงานเป็นจิตอาสาในมูลนิธิ โดยไม่มีค่าตอบแทนเป็นเงิน แต่สิ่งที่พวกเขาได้ นั่นคือ บุญ ที่ไว้เลี้ยงตน ให้มีพลังทำงานในอีกหกวัน สำหรับภาระของชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ ว่า ครอบครัว หรือ อื่นใด

ท่วงทำนองในการเดิน พิจารณาแนวทางโลก ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก เพราะเหมือนโรยกลีบกุหลาย สวยงาม น่าเดินยิ่ง ปวดรึ กินปุ๊บหายปั๊บ ทันใจดีแท้ ไอ้โน่นเสีย ก็ตัดทิ้ง สบายและ ดูราวปาฏิหารย์ที่ช่างน่าพิสมัย หันกลับมาดูแนวทางสมุนไพร ที่พระพุทธเจ้าทรงเตือนสติ ไว้แต่วันแรกว่า หนทางนี้นั้น ควรท่องเป็นคาถาคือ "ทุกข์วันนี้ สุขวันหน้า" ต้องใช้ขันติอดทน อันมหาศาล เพราะต้องเปลี่ยนพฤติกรรม ฝืนนิสัยเดิมของตน

ในขณะที่ทางโลกนอนสบายๆ แต่ทางธรรม ไหนจะทรมานกับโรคที่เป็น ยังต้องมานั่งตัวแข็ง ขาแข็งสวดมนต์ นั่งฟังอีก เมื่อยแล้วเมื่อยอีก หากแต่การทำเช่นนี้ หลวงพ่อนิพนธ์ก็อรรถาธิบายให้ฟังว่า พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า เมื่ออานนท์ทุกข์กับวินัยธรรมของพระองค์แล้ว ก็จักได้ไม่ต้องไปทุกข์กับกรรมที่ทำมา เพราะได้ใช้ทุกข์อันนั้นไปแล้วนั่นเอง พูดง่ายๆ ก็ปวดเมื่อย ทรมานกับการนั่งฟัง และสวดมนต์แล้ว ตามวินัยบัญญัติของพระภูมี เราท่านจะได้ไม่ต้องทุกข์กับโรคอีกนั่นเอง

จุดตายที่หลวงพ่อนิพนธ์ชี้แนะว่า ทำไมทางโลก จึงไม่มีทางประสพความสำเร็จในการรักษาโรค เพราะคนเหล่านั้นไม่รู้เรื่องกรรมนั่นเอง ที่ที่เป็นบ่อเกิดแห่งโรคทั้งหมดทั้งปวง เมื่อไม่รู้เหตุ ย่อมเหมือนช่างมั่ว ไม่รู้ว่าเสียตรงไหน ผลก็คือ หลักของทางโลก จึงเรียกหลักเพิ่ม ยิ่งทำยิ่งเพิ่ม จากหนึ่งโรคเป็นสอง สาม สี่ .. แล้วก็ตายไป แต่หลักของพระภูมี เรียกหลักลด เมื่อทำถูก จากหลายโรค ก็ค่อยๆ ลดลง จนในที่สุด ก็กลับเป็นปกติ

วิธีการของทางโลก ใช้แนวทางการหนีปัญหา ท้ายที่สุดแก้ไม่ได้ ก็ตัดปัญหาที่แก้ไม่ได้ทิ้ง อุปมาภาพให้เห็นชัดๆ ก็อาทิคนเป็นเบาหวาน จากให้ลดการทานอาหารหวาน เป็นลดน้ำตาล เป็นลดข้าว เป็นวุ้นเส้น แต่ก็หยุดไม่อยู่ หากขาเน่า รักษาแผลติดเชื้อไว้ไม่ได้ ก็ตัดทิ้ง นั่นเอง หากแต่วิธีตามพุทธบัญญัติ ใช้ขันติอดทน สู้ปัญหา จึงเริ่มด้วยการกลับมาทานทีละน้อย ค่อยๆเพิ่มขึ้น ให้อาการของเบาหวานเกิด แล้วร่างกายสร้างภูมิมาต่อสู้ จนชนะ ในที่สุดก็จักกลับมาทานหวานได้ตามปกติ เรียกว่าหายโรคนั่นเอง

รายละเอียดที่หลวงพ่อนิพนธ์สอนมีมากมาย แต่เราท่านใจร้อน อยากหายในสามวันเจ็ดวัน ไม่เอาความจริง เพราะไม่ยอมให้อาการใดๆเกิดกับตน เรียกว่าจะหายโดยไม่ต้องรับกรรมที่ตนทำมาอะไรเลยนั่นเอง ซึ่งอยากแค่ไหนก็เป็นไปไม่ได้ ต้องค่อยๆเรียนรู้ และสู้ไป ถึงกระนั้นก็ตาม คนทำได้ ผลตอบแทนที่ได้ก็มหาศาล นั่นคือ การกอบกู้ชีวิตตน ให้มีอิสระอีกครั้ง กลับมามีความสุข อยากทานอะไรก็ได้ทาน

ยิ่งได้ฟังแถลงการณ์ของแพทย์ไทยเมื่อไม่กี่วันยิ่งฮา เพราะนั่นคือเรื่องโกหกพกลม หลวงพ่อนิพนธ์กล่าวว่า แม่ชีเมี้ยนสอนเมื่อครั้งถ้ำกระบอก ว่าสิ่งที่วงการแพทย์อยากได้มาก นั่นคือ วัคซีน เพื่อแก้โรคต่างๆ หากแต่การจะได้มาซึ่งวัคซีน ที่มีผล มาได้ทางเดียว นั่นคือ จากคนที่หายโรคนั้นๆ แต่ก็มีวงเล็บ มิใช่การหายด้วยยาเคมี ซึ่งอาจเป็นไปได้ที่ว่า มียาเคมีที่ทำให้คนนั้นรอดจากโรค แต่ด้วยฤทธิ์ของยาเคมีไปทำลายโรค หากจะได้มาซึ่งวัคซีน ต้องให้คนเป็นโรคนั้นๆ ทานสมุนไพร แล้วรอให้ร่างกายสร้างแอนติบอดี้ หรือสารต้านเชื้อโรคนั้นๆ ขึ้นมาต่อสู้ จนชนะโรคนั้น ผลที่ได้คือการหายโรค แต่ที่สำคัญกว่าคือ ในร่างกายของคนคนนั้น จะมีสารนี้หมุนเวียนเป็นเกราะป้องกัน เมื่อดูดเลือดคนที่หายโรคนี้ แล้วก็จะสามารถนำไปสร้างเป็นวัคซีนที่มีผลได้

คำกล่าวนี้จึงทำให้เราย้อนไปถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่สหประชาชาติที่เคยมาขอยาตากับหลวงพ่อนิพนธ์ แล้วกระเซ้าหลวงพ่อนิพนธ์ว่า ให้รักษาพวกที่หายจากโรคเอดส์ให้ดี เพราะนี่คือขุมทรัพย์อันมหาศาล เลือดของพวกเขาแต่ละคนมีค่ามาก เพราะนั่นคือ แหล่งของวัคซีนเอดส์นั่นเอง

และหากย้อนไปเมื่อครั้งแอฟริกา อ้างว่าได้ให้คนไข้เอดส์ทานสมุนไพรจนหาย นักวิชาการแพทย์อเมริกัน รีบจับเครื่องไปเพื่อพิสูจน์ โดยในการพิสูจน์ครั้งนั้น แม้นจะมีเอกสารให้ดูมากมาย แต่หาได้รับความสนใจอันใด เพราะทีมนักวิชาการต้องการเฉพาะผลเลือดเพื่อตรวจพิสูจน์ และความจริงก็ปรากฎว่า เป็นแค่เรื่องหลอกลวง เพราะไม่พบสารแอนตีบอดี้ หรือ ภูมิที่ต่อต้านเชื้อเอดส์ ใดๆเลยนั่นเอง

ความจริงข้อนี้ ทำให้เราได้รู้ว่า ทำไมจึงเกิดคำกล่าวว่า หนีเสือ ปะจรเข้ นั่นก็เพราะคนหลายคนที่มาทานสมุนไพร อาจจะยอมเปลี่ยนพฤติกรรมชั่วคราว เพื่อให้ตนหายจากโรค ซึ่งก็สมใจ แต่เมื่อหายแล้ว ก็กลับไปมีพฤติกรรมเดิมอีก กรรมเขาจะบันดาลโรคเดิมให้ก็ไม่ได้ เพราะร่างกายมีภูมิคุ้มกันโรคเดิมแล้ว ซึ่งหลวงพ่อนิพนธ์บอกว่า เมื่อหายแล้ว มีภูมิแล้ว นั่นหมายความว่าคนผุ้นั้น จะไม่กลับมาเป็นโรคนี้อีกตลอดชีวิต แต่หลวงพ่อนิพนธ์สอนเสมอว่า กรรมมันแปรได้ เมื่อเอามะเร็งไม่ได้ ก็ให้เป็นอย่างอื่นได้ เพราะตายเหมือนกัน นั่นคือ หนีเสือมะเร็งได้ ไปตายด้วยจรเข้ไต นั่นเอง

บทสุดท้ายของความต่าง แนวทางโลก ไม่ต้องเปลี่ยนนิสัยอันใดเลย ภาพดูดี อุปมาเหมือนดอกบัวสวยงาม ให้หยิบชม แต่เมื่อเอื้อมเข้าไป กลายเป็นกงจักร ตัดนิ้ว ตัดมือ ตัดอวัยวะขาดวิ่น และอาจถึงกับตัดชีวิต แต่คนนิยมชมชอบ เพราะกรรมมันส่งเสริม แนวทางของพระภูมี ดูแล้วลำบาก ไม่อยากเลือก ผู้ที่เลือก จึงต้องเอาเหตุและผลอันมหาศาลของพระภูมี มาเป็นสติ ให้เดิน ดูแล้วเหมือนกงจักร หากแต่เมื่อเอื้อมมือคว้า กลับกลายเป็นดอกบัว ที่ส่งกลินหอม ให้สุขอันมหาศาล

สติที่แม่ชีเมี้ยนทรงเตือนหลวงพ่อนิพนธ์ด้วยรู้ใจ จึงยกพระโคดมให้ฟังว่า แม้นธรรมของพระองค์จักดีสักฉันใด คนอินเดียมีถึงร้อยล้านคน แต่สี่สิบปีที่พระโคดมทรงโปรด ก็ได้สาวกแค่เพียง เกือบแสนคน เท่านั้น การที่นำธรรมหมวดสมุนไพรมาทำ ก็คงเป็นเช่นนั้น แต่ผลแห่งการทำ ผู้ที่หัวเราะทีหลัง ก็คือผู้ทำได้นั่นเอง ซ้ำยังดังกว่า เป็นตำนานประวัติศาสตร์เล่าขานให้คนรุ่นหลังได้ศึกษา

บทสรุปของคำสอนทุกครั้ง หลวงพ่อนิพนธ์จึงกล่าวว่า พระภูมีทรงบัญญัติบุญของท่าน ไม่ใช่ที่วัด ที่โบสถ์ หรือเฉพาะกับพระ หากแต่บุญเกิดแต่การให้สุขแก่มนุษย์และสัตว์ ทำที่ใดในโลกก็ได้ นับถือศาสนาอะไรก็ได้ ไม่จำกัด ... การจักหายโรค จะพึ่งลำพังสมุไพรไม่ได้ เรียนรู้วิธีหาบุญ แล้วทำให้ถูก เพราะการหายที่สมบูรณ์ ต้องทำให้กรรมอันเป็นต้นเหตุหายไปด้วย ชีวิตจึงจักปลอดภัย ... เมื่อมีสตินี้แล้ว ทำตนหายแล้ว ไปอยู่ทีใด ก็สามารถทำตามคำสอนของพระภูมี มีบุญเลี้ยงตน อยู่ได้เป็นปกติสุข ... ที่สำคัญ ได้ชื่อว่าเป็นคนดี เพราะมีธรรม และประพฤติธรรมได้นั่นเอง

วันศุกร์ที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2557

เหยียบเรือสองแคม


สุภาษิตมากมาย คือ ดำรัสของพระภูมี อาจเรียกว่า พุทธสุภาษิต ซึ่งเป็นสิ่งที่ชวนให้คิด ให้พิจารณา แล้วทำ

เสียดายที่ความเดิมของเนื้อหา ห่างไกลไปทุกที จนทำให้บางครั้งก็แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ถูกเสกสรรปั้นแต่ง ไปตามความคิดของคนรุ่นหลัง ทำให้กลายเป็นคำพูดสวยหรู ดูดี แต่หาคุณค่าแก่ชีวิตไม่ได้

คำอรรถาธิบาย ความหมายที่แท้จริง ที่แม่ชีเมี้ยนนำมาให้ และหลวงพ่อนิพนธ์ถ่ายทอดให้ฟัง จึงทำให้เราท่านได้รู้ว่า พุทธสุภาษิต ทั้งปวงล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของชีวิต ที่ให้เป็นข้อคิด พิจารณาเหตุและผล ความเป็นจริง เพื่อที่จะเลือกหนทางแห่งชีวิตตน

ภาษิต เหยียบเรือสองแคม เป็นอีกบทหนึ่งที่เราท่านมักจะได้ยินหลวงพ่อนิพนธ์กล่าวถึง เพราะถือได้ว่า เป็นเครื่องบ่งชี้ว่า การปฏิบัติธรรมหมวดสมุนไพร จักมีโอกาสสำเร็จมากน้อยเพียงใด

หลวงพ่อนิพนธ์ อรรถาธิบายให้ฟังว่า สถานการณ์ของเราท่านในปัจจุบัน เมื่อมาพบศาสนา อุปมาเหมือนเจอทางเลือก ที่จะต้องนำตนไปสู่ความสุข อาศัยซึ่งพาหนะนั่นคือ เรือ ซึ่งมีสองลำให้เลือก และทุกคนต้องไปกับเรือ

เรือหนึ่ง คือเรือของโลกที่มนุษย์คุ้นเคย เรียกเรือของโลกียะ มีกรรมเป็นอำนาจ อาศัยกลไกการขับเคลื่อน คือ การพึ่งพาคนอื่น

เรือหนึ่ง คือ เรือที่มนุษย์ไม่คุ้นเคย เรียกเรือของโลกุตระ มีธรรมเป็นอำนาจ อาศัยกลไกการขับเคลื่อน คือ การพึ่งตนเอง

เรือโลกียะ เหตุที่คุ้นเคย ก็เพราะใช้กันมาทุกภพทุกชาติ เรียกว่าเป็นวัฐจักร ที่เราท่านคุ้นเคย นั่นคือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย

หลายต่อหลายคน ก็ปลงตก ไม่ว่า เกิด ไม่ว่า แก่ ไม่ว่า ตาย จึงมีผู้สำเร็จเป็นพระอรหันต์น้อย ในทุกยุคที่พระพุทธเจ้าอุบัติ แต่ที่ปลงไม่ตก ก็อ้ายตรงที มันมีเจ็บนี่แหละ

วันนี้ แม้นยังไม่มีพระพุทธเจ้า เป็นที่พึ่ง ทำให้คนเบื่อวัฐจักร เพื่อไม่เกิด ยังทำไม่ได้ แต่แม่ชีเมี้ยนก็ทิ้งธรรมหมวดสมุนไพร ให้แก่หลวงพ่อนิพนธ์ มาให้เป็นทางเลือก เพื่อหนีเจ็บ

ประเด็นมันจึงอยู่ที่ เรือของโลกียะ อันเป็นเรือปีศาจ ใครเข้าไปแล้ว ก็จะพบกับทุกขเวทนา แต่ภาพที่เห็น เรือนี้ช่างสวยงาม น่าเย้ายวน ให้ใช้บริการยิ่งนัก โดยเฉพาะ คุณสมบัติของการขึ้นเรือนี้ คือ ไม่ต้องทำอะไร เป็นโปรโมชั่น อยากได้ก็ขอ ... คนมากมายจึงหลั่งไหลไปใช้บริการ แม้นจุดสุดท้าย จะเป็นทุกข์เวทนา ก็หามีคนใดสนไม่ เพราะมองเห็นแต่สุขเบื้องหน้า

หากแต่เรือของโลกุตระ ดูช่างเงียบเหงา ไม่น่ารื่นรมย์ อมทุกข์ ที่สำคัญอยากได้ต้องทำเอง ซะอีก มองยังไงก็ทุกข์ ถึงจะเป็นเรือแห่งสรวงสวรรค์ ใครได้นั่ง บั้นปลายจะมีความสุขยิ่ง คนทั้งปวงก็มองไปไม่ถึงซึ่งความสุขอันนั้น ถูกความทุกข์ที่ต้องเผชิญด้วยการอยากได้สิ่งใดต้องทำเอง แม้นปรารถนาสุข ก็ยังไม่อยากขึ้น หากไม่ถึงที่คับขัน

จึงไม่แปลก ที่คนจะขึ้นเรือของศาสนา จึงกล่าวได้ว่า ส่วนใหญ่แล้ว ก็คือ ผู้ที่คับขันแล้ว นั่นคือ วัฐจักรของความเจ็บมาใกล้ชิด ประติดตัว รุมเร้าจน ทำให้สุขอยู่บนเรือของโลกียะเป็นปกติไม่ได้นั่นเอง

เมื่อมีคนกลุ่มเล็กๆ เบื่อเจ็บ ก็อยากมาลองนั่งเรือของศาสนาดูบ้าง เพราะคำเล่าขานว่าสามารถทำให้หายเจ็บได้ ก็ดิ้นรนมา เพื่อขึ้นเรือลำนี้

เรือสองลำนี้ จอดติดกันที่ท่า ภาพที่เราท่านจักเห็นนั่นคือ บางคนก็ข้ามจากเรือโลกียะ มาเรือโลกุตระเต็มตัว บางคนก็ครึ่งๆ กลางๆ นั่งคร่อมมันเลยทั้งสองลำ แบบรักพี่เสียดายน้อง หลายคนก็ตัวอยู่บนเรือโลกียะ แต่ขอยื่นข้ามเข้ามาในเรือโลกุตระสักนิด หากแต่คนที่มานี้รวมกันก็มีจำนวนน้อยกว่าน้อย เมื่อเทียบกับคนที่เลือกลงเรือโลกียะ

หลวงพ่อนิพนธ์อรรถาธิบายเพิ่มให้เห็นว่า หากไม่พิเรน ไปนอกลู่นอกทาง เรือทั้งสอง ก็พาไปถึงที่หมาย นั่นคือ ตามพรหมลิขิตที่กำหนดมาเช่นกัน แต่ที่ต่างกัน นั่นก็คือ ถึงแบบสภาพไหน

ศาสน์ไม่บังคับ ว่าจะเลือกลำใด ตามแต่ใจปรารถนา แต่สิ่งที่อยากเตือน นั่นคือ ไม่ควรที่จะนั่งคร่อม ยืนคร่อมทั้งสองลำ

ด้วยเหตุที่เรือทั้งสองลำ ไปคนละทาง วันหนึ่ง มันก็ต้องออกจากท่า คนที่เกี่ยวไว้หน่อย ก็ต้องปล่อยเรือโลกุตระ กลับไปอยู่ในเรือของโลกียะ ซึ่งก็เป็นคนส่วนใหญ่ที่มา คนที่เลือกอยู่ในเรือโลกุตระ ก็ต้องทนลำบาก เพราะมีวินัยบังคับตน เป็นทุกข์ด้วยวินัยนั้น

หากแต่เมื่อเรือทั้งสองลำถึงที่หมาย คนที่นั่งเรือโลกียะ ไม่ต้องมีพันธนาการใดๆ เล่นกันไปตามนิสัย จึงเริ่มด้วยการหัวเราะก่อน เพราะปล่อยตัว ปล่อยนิสัยได้เต็มที่ หากแต่เมื่อผ่านมรสุม ร่างกายก็ทรุดโทรม ท้ายที่สุด ก็หมดเรี่ยวแรง หมดสภาพ บางครั้งก็เรียกว่า แม้นแต่จะช่วยตนในกิจกรรมประจำวันยังทำไม่ได้เลย

คนที่นั่งเรือโลกุตระ ด้วยวินัยที่บังคับตน ทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง สู้กับนิสัยตนที่มี จนสภาพที่ดูป้อแป้ในตอนเริ่ม ล้มลุกคลุกคลาน ทรมานในตอนแรกๆ ภาพสุดท้ายกลับเป็นผู้ที่มีพลานามัยสมบูรณ์ มีความสุขอยากทำอะไรก็ได้ทำ

เรือโลกียะ เมื่อนั่งยามต้นจึงให้ความสุขหัวร่อร่า แต่จมกับความทุกข์ในบั้นปลาย เรือโลกุตระ เมื่อนั่งต้องทนทุกข์ด้วยวินัยธรรม แต่จะหัวร่อร่าในความสุขที่ได้รับในบั้นปลาย ... จึงกลายมาเป็นคำตรัสที่ว่า "หัวเราะที่หลังดังกว่า"

หลวงพ่อนิพนธ์บอกว่า เลือกลำใดไม่ว่า แต่ที่เป็นห่วงคือพวกที่นั่งมันทั้งสองลำ ยืนมันทั้งสองแคม อันนี้ก็รัก อันนั้นก็ชอบ

คนเหล่านี้ เมื่อเรือออกจากฝั่ง ช้าเร็วก็ต้องแตกแยกออก คนพวกนี้จึงต้องตกน้ำอย่างแน่นอน

บทสรุป หลวงพ่อนิพนธ์จึงกล่าวว่า ศาสน์เสนอตัวมาเป็นเรืออีกลำให้คนทุกข์เลือก ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมาลองนั่ง หากไม่ชอบไม่ว่า ก็กลับไปเรือที่ตนชอบ แต่อย่ามาเหยียบเรือสองแคม เพราะไม่มีวันหายสมใจ เรียกว่าเบียดเบียนผู้อื่น ช้าเร็วก็ต้องตกน้ำ จะกลายเป็นบาปเสียเปล่าๆ เพราะคนทั่วไปไม่รู้พฤติกรรม ก็ต้องบอกว่า เห็นไหม ตายเพราะไปกินสมุนไพรแม่ชีเมี้ยน ... ไม่ควรเลย แทนที่จะอยู่จนครบพรหมลิขิตในเรือโลกียะ กลับไปไม่ถึง

คำแนะนำทิ้งท้าย หลวงพ่อนิพนธ์จึงกล่าวว่า ควรที่จะทดลองเป็นอย่างๆ จะได้รู้ว่า อันไหน ลำไหน เป็นที่พึ่งได้ ที่สำคัญ คนที่ไม่คิดจะพึ่งตนเอง ... การมานั่งเรือของโลกุตระ ก็หาความหมายใดไม่ ... เพราะการนั่ง ฟ้าดินเขาตัดสิน ไม่ได้ดูที่กาย แต่ดูที่ใจ ที่ศรัทธา

ผลแห่งคำสอนนี้ ทำให้เราท่านเข้าใจได้ว่า ทำไมหลายคนที่มุ่งมั่นทานสมุนไพร จึงไม่ประสพความสำเร็จ ไม่ว่าจะทานมากมายสักฉันใด เพราะนั่นมันเข้าข่าย นั่งแต่ตัว ... ยามสอบฟ้าดินจึงให้ตก

แลคำสอนนี้ ก็ทำให้เราท่านได้รู้ว่า จุดเริ่มอันเป็นประตูแห่งความสำเร็จในการใช้ธรรมหมวดสมุนไพร จึงต้องเรียนรู้ พิจารณาเหตุและผล เพื่อให้เกิดศรัทธา โน้มน้าวใจตน ให้ประพฤติไปให้ถูกต้องตามครรลอง เป็นหางเสือพาเดินไปสู่เป้าหมายที่ถูก ไม่มีใจ ไม่มีศรัทธา ก็ไม่มีหางเสือ พายนานสักเท่าไร ก็วนไปวนมา ไม่ถึงฝั่ง

ติดต่อสั่งซื้อสินค้า หาโปรโมชั่น Sesamix-Z และ สารสกัดเซซามินสูตรที่ดีที่สุด โทรหาเรา 086 6O4 7O44