แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เกร็ดความรู้ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เกร็ดความรู้ แสดงบทความทั้งหมด

วันจันทร์ที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2558

เกร็ดให้คิดพิจารณา

ทำไมศาสนาพุทธ จึงมีเขตพัทธสีมา ...

ก็เพราะกรรมและธรรม เขาให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่ก้าวก่ายกัน ใครที่อยู่ในเขต กรรมเขาก็ยกเว้น ใครที่ทำตนอยู่นอกเขต กรรมเขาจะเล่น หมูเขาจะหาม ธรรมเขาก็ไม่ไปสอด

นี่แหละทำไมเราท่านต้องไปหาศาสนา เพราะจะได้เข้าไปในเขต แล้วทำตน ทำนิสัย ให้เป็นบุญมาช่วยตน ...

คนที่ตั้งใจ เมื่อเข้ามาในเขต จะได้รับการยกเว้น ... นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมสถานที่นี้จึงไม่ต้องมีหมอ มีพยาบาล ไว้ในกรณีฉุกเฉิน ทั้งที่คนที่มาส่วนใหญ่ ก็เรียกได้ว่า หมอไม่รับ กันทั้งนั้น

การมากราบไหว้แม่ชีเมี้ยน ... ดูเหมือนธรรมดา ... จึงไม่ธรรมดา

ที่นี่ไม่มีโบสถ์ ไม่มีวิหาร ... แต่หลวงพ่อนิพนธ์บอกว่า ดูให้ดี ยิ่งกว่าวัดอีก ... แล้วทำไมจึงไม่ลดกิริยาลง ... เว้นไว้สักที่นึง เป็นที่พึ่งของตน ยามชีวิตมีปัญหา

ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ทำไมเมื่อพระพุทธเจ้าอุบัติ ผู้คนทั้งโลกจึงแห่แหนกันไป อยากเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า และรับธรรมมาปฏิบัติ

ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า เมื่อพระพุทธเจ้าทรงอุบัติ ผู้คนทั้งโลกจึงแห่แหน อยากเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า .. ที่อยู่ไกล ก็ส่งตัวแทน ไปรับธรรมมาปฏิบัติ

เทคโนโลยีจะเจริญสักฉันใด เทเลคอนเฟอเร้น จะเลอเลิศสักฉันใด ... พระพุทธเจ้าท่านไม่เอาด้วย ... ใครอยากได้ ก็ต้องดิ้นรนไป .. ไม่มีแบบพระสมัยนี้หรอก ธรรมออนแอร์ ... เดี้ยงทั้งคนฟังคนสอน ...

วันศุกร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

เกร็ดความรู้

คำว่าสมุนไพรต้องการปริมาณ หมายความว่า เมื่อทานสมุนไพรไปแล้ว ร่างกายจักเก็บสะสมไว้ เมื่อได้ปริมาณก็จักแสดงคุณค่าในการแก้ไขปัญหาที่เกิด ดังนั้น จึงต้องใช้เวลา 

ตัวอย่างเช่น สมุนไพรพริกไทย ที่จัดให้แก่สมาชิกอัมพฤกต์ อัมพาต เมื่อทานแล้ว จักยังไม่เกิดผลในทันที หากแต่ร่างกายจักสะสมธาตุไฟนี้ไว้ เมื่อได้ปริมาณที่พอเพียง ก็จักทำให้ส่วนของเส้นเอ็นที่ตระคริว นิ่มอ่อนลง ทำให้กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม นี่แหละคือความจำเป็นว่าทำไมจึงต้องให้ทานให้ได้ปริมาณ ... เพื่อให้ผลเกิดนั่นเอง ... 

จึงอยากจะย้ำว่า หากจะช่วยตน สมุนไพรทุกชนิดที่ได้รับไป ต้องทานให้หมด ทุกชนิดในช่วงระยะเวลาของการมา เช่นสัปดาห์ละครั้ง ก็ควรทานให้หมดในหนึ่งสัปดาห์

วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2557

เกร็ดเล็กๆ


หนุ่มน้อย อายุ ๑๔ ปี พาแม่จากจังหวัดอื่น มาพักกับญาติ ที่ จ.กาญฯ แล้วก็พาแม่ผู้ซึ่งเป็นมะเร็งเต้านม มาฟื้นฟูที่มูลนิธิไทยกรุณา โดยการขับซาเล้ง พ่วงแม่มา

ผลก็คือ การสะเทือนในการมาแต่ละครั้ง ทำให้เลือดทะลักออก ที่แผลมะเร็งเต้านม และคนป่วยก็อ่อนเพลียในการเดินทางมาก

หลวงพ่อนิพนธ์จึงอนุญาตให้เขาและแม่ พักฟื้นฟูที่มูลนิธิ พร้อมกล่าวว่า เอ็งก็ทำบุญให้แม่บ้าง อย่านิ่งดูดาย กิจการในมูลนิธินี้ทุกสิ่งอย่าง เป็นบุญมาเลี้ยงแม่เอ็งได้ทั้งนั้น

เราท่าน จึงอาจเห็นเด็กหนุ่ม ก้มหน้าก้มตาทำงานในมูลนิธิ อย่างเต็มที่ด้วยความรักแม่ ... และสิ่งที่เกิด ผ่านไปเพียงสัปดาห์เดียว ตอนนี้ แผลมะเร็งที่เต้านมของแม่แห้งลง และไม่มีเลือดไหลแล้ว

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงให้ข้อคิดพิจารณาว่า การทานสมุนไพรก็ทานเหมือนกัน ชนิดเดียวกัน ปริมาณเท่ากัน แต่ทานที่บ้านมันหยุดอาการที่เลวร้ายเช่นนี้ไม่ได้ แต่เมื่อมาทานที่สถานที่ของแม่ชีเมี้ยน มีกิจกรรมควบคู่ไป ทานสมุนไพรเหมือนกัน เท่ากัน แต่มันหยุดได้ ...

เราท่านควรพิจารณา ว่าสถานที่ของแม่ชีเมี้ยน มีคุณค่าอย่างไร ... สิ่งที่เราท่านกำลังเผชิญ คือของจริง เจ็บจริง ตายจริง ... สิ่งที่เราท่านกำลังทำ มันจริง หรือ เล่น ... จะไปสู้กับคู่ต่อสู้ได้ไหม

เรียนรู้เขา รู้เรา ไม่ต้องรอหมอ ก็รู้เองได้ว่า ผลของการศึกจักเป็นเช่นไร

วันศุกร์ที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2557

คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด


หลวงพ่อนิพนธ์อุปมาให้ฟังเสมอ การขาดความรู้ ทำให้เราท่านตกเป็นเหยื่อความกลัวที่พ่อค้า ร่วมกับหมอ ในวงการแพทย์ ใช้หากินกันมาตลอด

พุทธสุภาษิต "กระต่ายตื่นตูม" จึงใช้ได้ดีในยุคนี้ อาการที่เราท่านเป็น ไม่น่ากลัว ปัญหาก็เล็กน้อย แต่ด้วยความกลัว เพราะความน่าเชื่อถือของคนพูด ของที่มาของข้อมูล จากแหล่งที่มีชื่อเสียง ... นั่นเอง หากแต่นับแต่พุทธกาล บทกาลมสูตร ไม่ให้เชื่อสิ่งใดง่ายๆ ก็หยุดไม่อยู่

จึงขอยกบทความของนายแพทย์ชื่อดังของเมืองไทยท่านหนึ่งมาให้พิจารณากัน

ผม สันต์ ใจยอดศิลป์ นะครับ 

เมื่อตะกี้เจอกันนอกห้อง มีท่านหนึ่งทักผมว่าถ้าดิฉันโชคดีมีสุขภาพดีอย่างคุณหมอก็คงจะดี ซึ่งผมยังไม่ทันได้ตอบเพราะเจอกันแป๊บเดียว ขอตอบตอนนี้เสียเลย ว่าผมเองตอนตั้งต้นก่อนเกษียณก็ไม่ได้มีสุขภาพดีนะครับ จริงๆ แล้วตอนก่อนเกษียณผมก็เป็นคนป่วยหลายโรคเหมือนหลายๆ ท่านในห้องนี้เนี่ยแหละ

ผมจะเล่าที่มาที่ไปให้ฟังนะครับ คือตัวผมนี้ความจริงเป็นหมอหัวใจ หรือพูดให้ชัดกว่านั้นอีกหน่อยก็คือเป็นหมอผ่าตัดหัวใจ ความชำนาญของผมก็คือผ่าตัดแก้ไขหลอดเลือดหัวใจตีบหรือที่เรียกว่าผ่าตัดบายพาส การใช้ชีวิตในวัยทำงานของผมก็ค่อนข้างใช้แบบสำบุกสำบันเหมือนกับหลายท่านในนี้ซึ่งผ่านวันเวลาแบบนั้นมาหมาดๆ คือทำงานมาก มากเกินไป และไม่ได้สนใจที่จะฟูมฟักดูแลร่างกายมากนัก เพราะมันก็ดีๆ ของมันอยู่ การผ่าตัดหัวใจเป็นงานที่มักจะต่อเนื่อง พูดง่ายๆ ว่าติดลม บางวันกว่าจะเสร็จก็สามสี่ทุ่ม กลับถึงบ้านก็ใกล้เที่ยงคืนไปแล้ว ลูกเมียเขาหลับกันหมดแล้ว ผมต้องไปค้นตู้เย็นหาอะไรกิน เมียเขาจะจัดอาหารโปรดของผมไว้ คือเค้กซาราลี บัทเทอร์เค้ก นั่นแหละของชอบ ผมกินมันทุกคืน แล้วผมเนี่ยสมัยที่ทำงานอยู่ไม่ดื่มน้ำเปล่านะครับ ดื่มโค้กแทนน้ำเปล่า วันหนึ่งก็หนึ่งลิตรขึ้นไป เพราะดื่มน้ำเปล่ามันไม่สะใจ แล้วเราก็มีเงินซื้อ ใครจะทำไม ในที่ทำงานผมดื่มกาแฟวันละหลายแก้วเพราะทำงานบริหารด้วย เวลานั่งประชุมฟังลูกน้องพูดเพ้อเจ้อผมก็จิบกาแฟไป วิธีชงกาแฟของผมก็เป็นมาตรฐานไทยแลนด์ คือ ทรี-อิน-วัน หมายความว่าน้ำตาล ครีมเทียม กาแฟ ผสมกันมาเสร็จเรียบร้อยในซองเดียว ใช้ชีวิตแบบนี้เรื่อยมา จนถึงวันที่เริ่มป่วย

ตอนนั้นผมอายุห้าสิบปลายๆ แล้ว มันเริ่มด้วยอาการเวลาทำงานมากๆ แล้วแน่นๆ หน้าอกไม่สบาย จิตใจก็ค่อนข้างหงุดหงิดงุ่นง่านจนลูกน้องเข้าหน้าไม่ติด ตอนนั้นทำสองจ๊อบ คือเป็นหมอผ่าตัดหัวใจด้วย เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วย วันหนึ่งตอนเลิกงานประมาณเกือบสามทุ่ม เลขาหน้าห้องมาดักรอผมอยู่ที่ประตู แล้วรวบรวมความกล้าบอกผมว่า

“อาจารย์รู้ตัวหรือเปล่าคะ ว่าอาจารย์นะ...หงุดหงิด”

พอเจอจิ้งจกทัก ผมก็มานั่งมองตัวเอง เออ..สงสัยเราจะป่วยจริงๆ แฮะ จึงหยุดงานไปให้หมอรุ่นน้องตรวจประเมินสุขภาพอย่างจริงจัง โดยธรรมชาติของหมอจะเหมือนกันทั้งหมอไทยและหมอฝรั่ง คือไม่เคยทำการตรวจสุขภาพประจำปีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เพราะถือว่าตัวเองเป็นหมอดูแลตัวเองอยู่ทุกวันอยู่แล้ว เมื่อผมตัดสินใจไปตรวจสุขภาพประจำปี ก็ได้มาหลายโรค อย่างแรกก็คือความดันเลือดสูงถึงขั้นต้องใช้ยา อย่างที่สองก็คือไขมันในเลือดสูงถึงขั้นต้องใช้ยา อย่างที่สามก็คือเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ ซึ่งทราบได้จากการใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ตรวจดูแคลเซียมที่หลอดเลือดหัวใจ อย่างที่สี่ก็คือลงพุง คือน้ำหนักเกิน และส่วนใหญ่มาอยู่ที่พุง ไม่อ้วน แต่หุ่นเป็นแบบไอ้เท่งหนังตะลุง คือหลังค่อมพุงแอ่น นั่นคือตัวผมเมื่ออายุราว 56 ปี หมอรุ่นน้องซึ่งเป็นหมออายุรกรรมหัวใจก็ให้ยามาหลายตัว หนึ่งโรคก็หนึ่งตัว แถมอีกตัวหนึ่งคือยากล่อมประสาท แสดงว่าหมอเขาคิดว่าผมเป็นโรค ปสด. ด้วย

ผมกินยาตามหมอสั่งได้สองเดือนโดยใช้ชีวิตแบบเดิม ทำงานเหมือนเดิม อาการทั้งด้านร่างกายและจิตใจไม่มีอะไรดีขึ้น แถมมีอาการซึมกะทือจากยากล่อมประสาทอีกด้วย จิตใจก็แย่ การเป็นคนป่วยนั่นก็แย่ระดับหนึ่งแล้ว ยังมีความเบื่องานบวกเข้าไปอีก ทั้งๆ ที่เป็นเจ้านายเขาแต่มันก็เบื่อ มองอนาคตตัวเองด้วยความกังวล ว่าวันนี้เราเป็นความดันสูง ไขมันสูง หลอดเลือดหัวใจตีบ กินยาหนึ่งกำมือ สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคืออะไรผมมองออกหมดแล้ว ถึงจุดหนึ่งก็ต้องไปทำบอลลูน ทำไปสักสองสามครั้งแล้วก็ต้องไปผ่าตัดบายพาส อย่างที่ผมทำให้คนไข้ทุกเมื่อเชื่อวันนั่นแหละ ทำแล้วบ้างก็ดีขึ้น บ้างก็ไม่ดีขึ้น บ้างก็ตาย เพียงแต่คราวนี้จะเปลี่ยนเป็นตัวผมนอนอยู่บนเขียง ให้หมอรุ่นน้องคนอื่นเป็นคนผ่าตัดให้

ในช่วงที่ผ่าตัดอยู่ วันไหนอารมณ์ดีๆ ผมจะบอกหมอที่เป็นลูกศิษย์ว่าคุณรู้ไหม วันหนึ่งข้างหน้าคนรุ่นหลานของเราจะเล่าสู่กันฟังด้วยความตลกขบขันว่าสมัยคุณปู่เนี่ย คนเราทำไมโง่จังนะ แค่ไขมันอุดหลอดเลือดหัวใจ หมอสมัยนั้นต้องเอาคนไข้มาผ่าแบะหน้าอกออกเพื่อทำบายพาสหลอดเลือด คือผมพูดอย่างนี้กับลูกน้องเพื่อจะย้ำให้เขาเห็นว่าการผ่าตัดบายพาสเป็นการรักษาแบบเกาไม่ถูกที่คัน แต่เราก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่มี เพื่อให้เขาซึ่งเป็นคนรุ่นใหม่ขยันค้นคว้าวิจัยหากวิธีรักษาที่ดีกว่านี้ แต่ว่ามาถึงตอนนี้ผมเป็นคนป่วยแล้ว และวันหนึ่งผมจะต้องมารับการรักษาด้วยวิธีซึ่งผมรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่า “ไม่ใช่” ผมจะทำอย่างไรดี มีวิธีอื่นอีกไหมที่จะดูแลตัวเองโดยไม่ต้องผ่าตัด คิดไปคิดมาแล้วคำตอบก็มีอยู่คำเดียว คือ...

“ไม่ทราบ”

ณ ตอนนั้นผมเรียนจบแพทย์มาได้สามสิบปีแล้ว ผ่านการเป็นแพทย์ทั่วไป แล้วไปฝึกอบรมเป็นศัลยแพทย์ทั่วไป ทำงานพักหนึ่งแล้วไปฝึกอบรมเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก ทำงานพักหนึ่งแล้วไปฝึกอบรมต่างประเทศเป็นศัลยแพทย์หัวใจ ทำงานพักหนึ่งแล้วก็ค่อยๆ จำกัดชนิดการผ่าตัดลงจนแทบจะเหลือแต่การผ่าตัดบายพาส คือมุดรูเล็กลงๆ เรื่อยๆ เหลือความรู้อยู่แต่เรื่องที่ตนเองเชี่ยวชาญอยู่นิดเดียว สามสิบปีที่ผ่านไป มีความรู้อะไรใหม่ๆ เกิดขึ้นในวิชาแพทย์บ้าง ผมไม่ได้ติดตามเลย ผมตัดสินใจถอยกลับมาเรียนวิชาแพทย์ใหม่ด้วยตนเอง ทั้งๆ ที่ยังทำงานอยู่นั่นแหละ ผมทำในสิ่งที่นักวิชาการเขาเรียกว่า “การทบทวนวรรณกรรม (literature review)“ คือถอยไปตั้งต้นย้อนยุคเมื่อผมจบแพทย์ใหม่ๆ แล้วไล่มาทีละปีพ.ศ.ว่านับตั้งแต่นั้นมามีงานวิจัยทางการแพทย์อะไรใหม่ๆ เกิดขึ้นโดยที่ผมไม่ทราบบ้าง

งานวิจัยนี้ชื่อ EUROSAPIRE เป็นงานวิจัยขนาดใหญ่ ใช้คนไข้โรคหัวใจถึง 13,935 คน ทำในโรงพยาบาลชั้นดีในยุโรป 67 รพ. ใน 22 ประเทศ และมีระยะติดตามดูนานถึง 12 ปี คือเขาติดตามดูคนไข้โรคหัวใจขาดเลือดที่ได้รับการรักษาตามวิธีมาตรฐานปัจจุบัน กล่าวคือกินยา บอลลูน บายพาส คือจะดูว่าถ้าเป็นคนไข้ที่ดี หมอบอกให้กินยาก็กิน และรักษาอยู่กับโรงพยาบาลที่ดี หมอดี เครื่องมือดี ดูซิว่าผ่านไป 12 ปี แล้วคนไข้จะมีอะไรดีขึ้นบ้างไหม ผลวิจัยที่ได้ก็คือ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย อย่างเรื่องความอ้วน ยิ่งรักษากันไปก็ยิ่งอ้วนเผละยิ่งขึ้น ผ่านไปสี่ปีคนอ้วนเพิ่มขึ้น 25% ผ่านไปแปดปี เพิ่มขึ้นอีก 33% ผ่านไปสิบสองปี เพิ่มขึ้นเป็น 38%

มาดูความดันเลือดบ้าง ผ่านไปสี่ปีคนเป็นความดันเลือดสูงเพิ่มขึ้น 32% ผ่านไปแปดปีเพิ่มเป็น 43% ผ่านไปสิบสองปีเพิ่มเป็น 56% เรียกว่ารักษาไปรักษามากลายเป็นความดันเลือดสูงซะมากกว่าครึ่ง มาดูการเป็นเบาหวานก็ได้ ผ่านไปสี่ปีเป็นเบาหวาน 17% ผ่านไปแปดปีเพิ่มเป็น 20% ผ่านไปสิบสองปีเพิ่มเป็น 28% คือการแพทย์แผนปัจจุบันนี้รักษาคนไข้โรคหัวใจยิ่งทำกันไปก็ยิ่งสาละวันเตี้ยลง พูดเป็นภาษาจิ๊กโก๋ก็คือ

“..วิธีการรักษาโรคหัวใจของการแพทย์แผนปัจจุบันที่ทำกันอยู่นี้มัน..ไม่เวอร์ค”

คราวนี้มาดูงานวิจัยนี้นะ หมอคนนี้ชื่อ Caldwell Esselstyn เขาเป็นหมอทางด้านต่อมไร้ท่อ เขาได้ทำงานวิจัยโดยเอาคนไข้โรคหัวใจของเขามา 22 คน จับทุกคนสวนหัวใจ ฉีดสี ถ่ายรูปไว้หมด ว่าคนไหน หลอดหัวใจตีบที่หลอดเลือดเส้นไหน ตีบมากตีบน้อยแค่ไหน แล้วถ่ายรูปไว้ แล้วให้คนไข้เหล่านี้กินแต่อาหารมังสะวิรัต กินอยู่นาน 5 ปี แล้วเอาคนไข้ทั้งหมดกลับมาสวนหัวใจฉีดสีถ่ายรูปใหม่ แล้วเอารูปครั้งแรกและครั้งที่สองมาเปรียบเทียบกัน ก็พบว่าหลอดเลือดหัวใจตีบของคนไข้เหล่านี้กลายเป็นโล่งขึ้น อย่างตัวอย่างคนไข้คนนี้ ก่อนเริ่มวิจัย ผลฉีดสีเป็นอย่างนี้ คือเวลาเราฉีดสีเข้าไปในหลอดเลือดแล้วถ่ายเอ็กซเรย์ออกมาเป็นภาพยนตร์ ตัวสีจะเห็นเป็นสีขาวอย่างนี้ เวลาที่สีวิ่งผ่านจุดที่หลอดเลือดหัวใจมันตีบแคบหรือขรุขระ เนื้อสีสีขาวมันก็จะถูกบีบให้แคบและเห็นขอบขรุขระด้วยอย่างนี้ ส่วนภาพนี้เป็นผลการฉีดสีหลังจากกินมังสะวิรัติไปแล้วห้าปี จะเห็นว่ารอยตีบรอยขรุขระที่หลอดเลือดหายไป เหลือแต่ลำสีที่วิ่งได้เต็มหลอดเลือดตามปกติ

นี่เป็นหลักฐานวิทยาศาสตร์ชิ้นแรกที่ยืนยันว่าโรคหลอดเลือดหัวใจตีบที่เราเชื่อกันมาแต่เดิมว่าเป็นแล้วไม่มีทางหายนั้นไม่เป็นความจริง ผลการติดตามฉีดสีซ้ำนี้ยืนยันว่ามันหายได้ และในงานวิจัยของเอสเซลส์ทินนี้ ปัจจัยหนึ่งที่ช่วยให้มันหายคือการปรับอาหารการกิน

บทสรุปของคุณหมอที่ได้ ณ จุดนั้นผมมานั่งคิดใคร่ครวญดู ตัวเราหรือก็อายุก็ห้าสิบกว่าแล้ว จะผ่าตัดหัวใจให้คนไข้ไปได้อีกอย่างมากก็สองสามร้อยคนแล้วก็เกษียณ ผ่าไปแล้วพวกเขาใช่ว่าจะหายจากโรค อีกสิบปีถ้ายังไม่ตายก็จะพากันกลับมาให้ผ่าใหม่ แล้วเวลาในชีวิตของผมเองก็เหลืออยู่จำกัด ยิ่งเวลาในชีวิตงวดลง เวลาก็ยิ่งดูจะมีค่ามากยิ่งขึ้นทุกที ผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทำผ่าตัดอีกต่อไปอย่างนี้หรือ ทำไมผมไม่ทิ้งการผ่าตัดให้คนรุ่นหลังเขาทำกันไปละ ตัวผมเปลี่ยนไปทำอะไรที่ช่วยคนไข้ในวงกว้างได้ถาวรกว่าการผ่าตัดหัวใจเสียไม่ดีกว่าหรือ

คิดได้แล้วผมก็ตัดสินใจเลย คือลาออกจากการเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล เลิกผ่าตัดหัวใจ หันไปเรียนหนังสือใหม่ ไปฝึกอบรมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ครอบครัว จะได้ทำงานป้องกันโรคและส่งเสริมสุขภาพได้เต็มไม้เต็มมือ อ่านหนังสือและทำวิจัยอยู่สองปีก็สอบเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขาเวชศาสตร์ครอบครัวหรือ Family Medicine ได้ ไปสอบกับหมอรุ่นเด็กๆตอนอายุห้าสิบปลายๆนะ ปูนนี้แล้วคนเราถ้าไม่ตั้งใจจริงก็คงไม่ทำ จากนั้นก็เปลี่ยนอาชีพมาเป็นหมอทั่วไป ไม่ผ่าตัด ไม่รักษาคนป่วยแล้ว แต่ให้คำแนะนำคนดีๆ ที่ยังไม่ป่วยว่าต้องเปลี่ยนชีวิตอย่างไร จึงจะไม่ป่วย

น่าเสียดายงานวิจัยมากหลายในโลก ที่บ่งบอกความจริงให้แก่คน แต่ทีวีไทย หนังสือพิมพ์ไทย สื่อไทย ... ไม่เคยกล่าวถึง มีแต่หลอกให้ดู ละครน้ำเน่า สนุกเฮฮา หาสาระไม่ได้เลยไปวันๆ ประเทศจึงถอยหลังลงคลองไปทุกวัน จากจะเทียบกับอเมริกา ยุโรป ก็ลดชั้น เป็นญี่ปุ่น แล้วก็ลดลงเป็นเกาหลี แล้วก็ลดลง .... ท้ายที่สุด ณ.วันนี้ กำลังจะถูกพม่าแซงแล้ว

เมื่อไหร่คนไทยจะมองความจริง ว่าประเทศเราไม่สามารถแข่งขันกับต่างชาติได้ในด้านความเจริญของเทคโนโลยี หรือความรู้ใดๆ เพราะขาดเสียซึ่งองค์ความรู้ แต่สิ่งหนึ่งที่ในโลกไม่มีที่ใดมี และทำไม่ได้ นั่นคือ องค์ความรู่้เรื่องสมุนไพร

เราจึงเชื่อดั่งคำพยากรณ์ของแม่ชีเมี้ยน ที่หลวงพ่อนิพนธ์กล่าวเสมอว่า สิ่งนี้แหละที่จะใช้กู้ประเทศ

วันใดที่ปัญหาสุขภาพของโลกเข้าขั้นวิกฤต องค์ความรู้นี้ถูกเผยแพร่และได้รับการยอมรับ ชีวิตใครใครก็รัก ญาติใครก็ห่วง ฉันใดก็ฉันนั้น หากมีที่รอด มีหรือจะไม่มา

เมื่อเป็นที่เดียว ย่อมเลือกได้ กำหนดได้ จะมาต้องขึ้นเครื่องการบินไทย ประเทศไหนจะส่งคนไข้ยาเสพติดมา ต้องซื้อสินค้าเกษตรของไทย ... นี่แหละขุมทองของจริง ที่ไม่มีที่ใดในโลกแข่งได้ อยากทำก็ทำไม่ได้

ตื่นเถิดชาวไทย อย่าให้พ่อค้า กับหมอ และนักวิชาการ ที่หิวโหย โลภโมโทสัน หลอกอีกเลย แค่อยู่ตามปกติสุข ไม่ทานเคมี ก็สามารถใช้ชีวิตจนครบพรหมลิขิตแล้ว มีเจ็บป่วยบ้างก็เป็นธรรมดา หากเบื่อเจ็บ ก็มีสมุนไพรเป็นทางเลือก

งบประมาณสาธารณสุขปีหนึ่งมากมายมหาศาล นำมาพัฒนาประเทศได้สบาย แค่งบตรงนี้หายไป ประเทศก็ไม่ขาดดุลแล้ว

วันศุกร์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2556

เกล็ดเล็กเกร็ดน้อย

คนไข้ท่านหนึ่ง โทรถามหลวงพ่อนิพนธ์ อันเนื่องจากลูกของเขาป่วยเป็นไข้เลือดออก มีอาการไข้รุนแรง

หลวงพ่อนิพนธ์จึงกล่าวว่า อาการดังกล่าว แค่หาเกลือตัวผู้ ๗ เม็ด ละลายกับน้ำปูนใส ให้เด็กดื่ม สักพักก็จะหายไป

เฉกเช่นเดียวกับคนเป็นโรคหอบหืด ซึ่งเป็นโรคผดงค์ลม อันเนื่องจากมีลมเกิดขึ้น แล้วไปบีบหลอดลม ทำให้หายใจลำบาก ซึ่งไม่จำเป็นต้องตกใจ ทานสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทลายลม จนร่างกายขับลม โดยการเรอออกมา อาการดังกล่าวก็หายไป

หากมีอาการแล้วไปหาหมอ ถูกอัดด้วยเคมี จะกลายเป็นเรื่องยาว ที่ร่างกายจะไม่สามารถช่วยตนได้ กลายเป็นโรคถาวร

วันอังคารที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2556

เกร็ดความรู้


หลวงพ่อนิพนธ์ มักย้ำเสมอว่า การจะประสพความสำเร็จ ต้องมีองค์ความรู้ อันเป็นเหตุและผลประกอบ..

ทั้งนี้ เพื่อการเตรียมตัว เตรียมใจ รับสภาวะที่จะพึงเกิด และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาการ ลงแดง ของแต่ละโรค

เพื่อจะสามารถแก้ไขได้ทันท่วงที และผ่านวิกฤตอันนั้นได้ จึงกล่าวว่า ศาสน์นี้ เป็นการชิงไหวชิงพริบ ระหว่าง ธรรม กับ กรรม เพื่อแย่งชิงสาวก ก็ว่าได้

หลวงพ่อนิพนธ์จึงยกตัวอย่างให้เห็น ในคนไข้ เบาหวาน เมื่อถึงขั้นตอนลงแดง สุดท้ายสุด ร่างกายจะเคลียร์น้ำตาลในสมอง และเกิดอาการชั่วขณะ นั่นคือ มีอาการเป็นลม หน้ามืด

หากเราไม่เรียนรู้ แล้วพาคนไข้ไปหาหมอ ใช้เคมีช่วย น้ำตาลก็จะวกกลับไปค้างในสมองอีก ไม่สามารถหายจากเบาหวานได้

เมื่อเรียนรู้และเตรียมพร้อม รอรับวิกฤตอันนี้ ก็จะทำได้ง่ายๆ โดยการเตรียมสมุนไพรลูกกลอนดำ หรือ ลูกกลอนน้ำผึง ไว้ และเมื่อปรากฎอาการดังกล่าว ก็รีบชงกับน้ำอุ่นทานทันที่ เพื่อช่วยให้ร่างกายผ่านวิกฤติอันนั้น ปล่อยไว้สักพัก คนป่วยก็จะฟื้น และนั่นคือการหายโรคเบาหวาน

น่าเสียดายที่ การเปิดเป็นสถานพยาบาล ไม่สามารถทำได้ในประเทศไทย สิ่งที่หลวงพ่อนิพนธ์อยากให้เกิด คือ การรวมกลุ่มคนที่เป็นโรคเดียวกัน เข้าไว้ด้วยกัน และบอกเล่าอาการให้ฟัง เพื่อเป็นองค์ความรู้ในการเตรียมตัว เตรียมใจ ที่สำคัญ คือ สร้างความมั่นใจว่า สิ่งที่เกิด เราท่านเดินมาถูกทาง จิตใจจะได้มั่นคง มีศรัทธา มานะ ขันติ อดทน ทานสมุนไพร ...

หลวงพ่อนิพนธ์จึงดำริว่า หากกิจกรรมในพม่า สามารถดำเนินการจนได้รับการยอมรับ และจัดตั้งโรงพยาบาลสมุนไพรได้ สิ่งหนึ่งที่จะทำ นั่นคือ การเขียนหนังสือ เพื่อให้คนไข้โรคนั้นได้อ่าน ว่า สิ่งที่จะต้องเผชิญในกระบวนการฟื้นฟูตน จนสำเร็จ ต้องผ่านอะไรบ้าง และด้วยองค์ความรู้นี้ จะทำให้คนป่วย มีสมาธิ ไม่ตกใจ ตี่นตูม ไปกับอาการที่เกิด

วันพุธที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

หลวงพ่อนิพนธ์เคยสอนให้พิจารณาดู สภาพของร่างกาย เพื่อวินิจฉัยว่า ร่างกายเรามีปัญหาหรือไม่ ก็โดยดูจาก เลือดที่คั่งค้างอยู่ตามส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะส่วนล่าง

คนที่ร่างกายเป็นปกติ ย่อมสามารถแก้ไขทุกส่วนของร่างกายให้เป็นปกติได้ดังเดิม

อนุมานได้ว่า ร่างกายเราเริ่มมีปัญหา เพราะถ้าส่วนที่คั่งค้าง อยู่ในอวัยวะสำคัญ ความอันตรายก็ยิ่งมาก

ไม่ต้องใช้เครื่องตรวจ ดูด้วยตา ก็บอกเค้าลางได้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมคนเป็นโรคเลือด ไม่ว่า เอดส์ มะเร็ง ... ตัวทำไมจึงดำ

นั่นหมายความว่า เมื่อเราเห็นเลือดที่กลายเป็นเลือดดำ คั่งค้างอยู่ อาทิเช่น ข้อพับขา หรือบริเวณส่วนใดของขา เป็นแล้วไม่หาย นั่นแสดงว่า ร่างกายขาดความสามารถที่จะนำเลือดดี ไปแก้ไขส่วนนั้นๆ ได้แล้ว

เลือดเสีย จะกลายเป็นเลือดดำ และเป็นเลือดหนัก มักจะต้องตกอยู่ที่ต่ำ ไม่สามารถไหลเวียนกลับไปฟอกได้ คนที่อาการเริ่มสาหัส จึงเริ่มมีสภาพดำคล้ำ เริ่มจากเท้าขึ้นมานั่นเอง หากเลือดดำถึงหน้า คนโบราณจึงบอกว่า คนๆนี้ ถึงฆาตแล้ว คือ ต้องตายนั่นเอง

วันอังคารที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เกร็ดความรู้

คำถามที่หลายคนสงสัย ว่า ทำไมที่นี่จึงห้ามกินสารสกัดทั้งหลายแหล่

หลวงพ่อนิพนธ์ กล่าวว่า ศาสตร์อันหนึ่งแห่งร่างกายมนุษย์ ที่หลายคนไม่รู้ นั่นคือ กระบวนการของร่างกาย ในการนำอาหาร หรือ วัตถุดิบ เข้าสู่ร่างกาย

เมื่อคนเราทานอาหารเข้าไป ร่างกายจะหลั่งน้ำกลั่นบริสุทธิ์ เข้ามาคลุกเคล้ากับอาหารนั้น กระบวนการนี้ มีหน้าที่คล้ายกับกระบวนการสั่งซึือนั่นเอง โดยอุปมาเหมือนการใส่รหัสเข้าไปในอาหาร หรือเรียกว่า บอกความต้องการว่า จากวัตถุดิบที่เข้ามา ร่างกายต้องการอะไร และที่สำคัญ เมื่อได้สารนั้นออกมา จะนำไปไหน

กระบวนการนี้เอง ที่ใช้ได้กับวัตถุดิบธรรมชาติ พูดง่ายๆก็คือ ย่อยได้ เมื่อวัตถุดิบที่เข้ามาแล้วนั้น ย่อยไม่ได้ อาทิ แกลบ ทราย สารเคมี หรือสารที่สกัด กระบวนการนี้จะไม่ทำงาน

ผลที่เกิดกับสารเหล่านี้ มีสองประการนั่นคือ ร่างกายจักต้องกำจัดสารนั้นออกไป และสารนั้นจะไม่มีการเข้ารหัส

หากแต่สิ่งที่ร่างกายกำจัดออกได้ ก็ไม่มีปัญหา หากแต่สารเคมีส่วนเกิน และสารสกัด จะถูกดูดซึมเข้าระบบ

ปัญหาของสารเคมีส่วนเกิน นั่นคือ หากไปตกอยู่ที่ใด นั่นคือ จุดเริ่มของหายนะของร่างกาย

ปัญหาของสารสกัด คือ หลอกร่างกาย ทำให้เซลล์ของอวัยวะที่ผลิตสารนั้น ไม่ทำงาน อ่อนแอลง จนถึงขั้นหยุดทำงาน

ยกตัวอย่างเช่น เบาหวาน หากคนที่มีอาการเบาหวานในระยะเริ่มแรก เมื่อทราบ ก็ดูแลตน ควบคุมอาหาร ออกกำลังกาย นอนพักผ่อนให้เพียงพอ เมื่อร่างกายทราบวิกฤติจากสภาวะเบาหวานที่เกิด ตับอ่อนก็จะทำงาน เพื่อให้ร่างกายพ้นจากวิกฤตนั้น

หากคนผู้นั้น ทานอินซูลินสังเคราะห์ ร่างกายก็ไม่รับรู้วิกฤติ ตับอ่อนก็ไม่ต้องทำงาน ในที่สุด การสร้างอินซูลินจากตับอ่อน ก็จะทำได้น้อยลง จนทำไม่ได้เลย นั่นคือ การเป็นเบาหวานถาวร

ท้ายที่สุด เมื่อทานไม่พอ ก็ต้องเปลี่ยนเป็นฉีด จนร่างกายปฏิเสธอินซูลินสังเคราะห์ นั่นคือ หมอปฏิเสธการรักษา

วันนี้ เห็นคนมากมายให้วิตามินเม็ดลูกทานตั้งแต่เด็ก ... ก็ไม่น่าแปลกใจว่าคนสมัยนี้ หนุ่มสาวก็โรคถามหาแล้ว

ขนาดเครื่องดื่มชูกำลัง ยังใส่ให้กิน และคนก็กินหน้าตาเฉย ... ระวังเน้อ

สารสกัดทุกชนิด จึงเป็นการสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ ไม่มีความจำเป็น และที่สำคัญ รังแต่ทำให้อวัยวะของเราท่านอ่อนแอลง ขึ้เกียจทำงาน ถึงเวลาคับขัน กว่าจะรู้ ก็สายเสียแล้ว ฟื้นฟูกลับมาไม่ทัน

คนสมัยก่อนหาไตวายยากยิ่ง คนสมัยนี้ ก็กินกันจนไตพังให้เห็นมากมาย ผ่าออกมาดู แข็งเป็นหิน สารเคมีทั้งนั้น



ติดต่อสั่งซื้อสินค้า หาโปรโมชั่น Sesamix-Z และ สารสกัดเซซามินสูตรที่ดีที่สุด โทรหาเรา 086 6O4 7O44