วันจันทร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

เอาผล - ทั้งกาย วาจา ใจ


ในยุค 30 ที่หลวงพ่อนิพนธ์เปิดสำนัก “มนต์บาลี” พระที่บวชใหม่ มักจะถูกจัดสรรให้ทำงาน ภาพที่คนทั่วไปเห็น จึงมักเปื้อนดินเปื้อนฝุ่น

คำถามที่ผุดขึ้นมา ทำไมไม่ทำเหมือนพระทั่วไป ที่เน้นสวดมนต์ นั่งกรรมฐาน ภาวนา อฐิษฐานจิต

หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ให้เห็นว่า ผลแห่งการกระทำที่สมบูรณ์ ขึ้นกับองค์สาม คือ กาย วาจา ใจ

หากแต่ การจะทำแล้วสมบูรณ์ ย่อมต้องผ่านการฝึกฝน มิใช่คิดเอาเองว่าทำได้ ผู้ปฏิบัติที่ข้ามขั้น จึงไม่มีทางสำเร็จได้

หลักของแม่ชีเมี้ยน จึงเริ่มที่การกระทำกายก่อน เพราะจะหวังผลจาก วาจา ใจ นั้นแม้ทำแล้วจะได้มากกว่า แต่ก็ยังทำให้สมบูรณ์ไม่ได้ ผลจึงน้อย จะเอามาเป็นหลักช่วยตน ในตอนเริ่ม คงยังไม่ได้ ด้วยหากวินัยกาย ยังทำไม่ได้ วินัย วาจา ใจ ย่อมไม่ต้องพูดถึง ไม่มีทาง

ดังนั้นวินัยกาย จึงเป็นวินัยที่เด่นชัด แม้ให้ผลไม่มากเท่าแต่ทำได้ง่ายกว่า

จึงไม่แปลก ที่การช่วยของหลวงพ่อนิพนธ์จึงมักจะกำหนดสิ่งหนึ่งสิ่งใดให้ทำเป็นวินัย

ดูต้นมะพร้าวในมูลนิธิ ที่หลวงพ่อนิพนธ์กำหนดให้ ตาตอง ผู้ป่วยมะเร็งเนื้องอกในสมอง เป็นผู้ปลูก ท่านกล่าวว่า เราจะเอามะพร้าวนี้ให้คนป่วยทาน ถ้าต้นมะพร้าวทั้งหมดนี้รอด ตาตองก็รอด

ตาตอง จึงดูแล รดน้ำพรวนดิน จนอยู่มาทุกวันนี้ แลตาตองก็ได้อยู่จนวัย แปดสิบกว่า ทั้งที่มีห้าพี่น้อง แต่คนอื่นตายหมดไม่มีใครเกินหกสิบสักคน ด้วยกรรมพันธ์ุมะเร็งสมอง

บทสรุป ศาสนาของแม่ชีเมี้ยน แม้นจะสอนให้ทำนิสัยเป็นสำคัญ ถ้าทำได้ช่วยตนได้ หากแต่การจะทำได้ ต้องฝึก ต้องใช้เวลา เสมือนจะทำอาชีพ ต้องเรียน ต้องฝึก จนชำนาญ จึงหาเงินได้

คำถามคือ แล้วตอนที่ยังทำไม่ได้หล่ะ วินัยกายนี้แหละประทังได้

หลวงพ่อนิพนธ์ จึงชี้ให้คนป่วยที่บ่อพลอย กล่าวว่า แผ่นดินนี้มีต้นยามากมาย ขาดแต่น้ำ แค่คนหนึ่งดูแลต้นหนึ่ง ทำให้เกิดผล มีใบไปทำยา ถ้าทำได้ การช่วยตนหายโรคของตน ก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว ส่วนวินัยวาจา แลใจ ก็แล้วแต่บุคคล จะทำหรือไม่ อยากได้ก็ไปขอพระ หากอยากได้มรรคผลที่ยิ่งขึ้นไป

ภาพในอดีตยุคนั้น คนที่มา เตรียมอุปกรณ์ เตรียมน้ำมาจากบ้าน บางคนนำน้ำมาเผื่อผู้อื่นอีกต่างหาก มาถึง ไปดูแลรดน้ำพรวนดิน ใส่กาบมะพร้าวคลุมโคนต้น ต้นของตน จึงไม่แปลก เฉพาะคนเป็นอัมพฤกษ์ ทิ้งไม้เท้ากองพะเนิน จนพระต้องเอามาเผาทิ้ง

ที่สำคัญ คนยุคนั้นมาเรือนหมื่น แต่ไม่เคยขาดยาเขียวเลยสักครั้ง ในแผ่นดินที่ร้อนที่สุด มีฝนน้อยที่สุด ของประเทศ แต่ต้นยาเขียว กลับเขียวสดชื่นตลอด

วันศุกร์ที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

โหดหน้าเป็น


โดยปกติเป็นคนชอบดูหนังจีน เรื่องหนึ่งที่ชอบมาก นั่นคือ "คนตัดคน" พ่อพระเอก เกาจิ้ง ถูกตัวร้ายที่เป็นเพื่อนพ่อฆ่า แล้วเอามาเลี้ยง พี่เลี้ยงบอกกับเขาว่า คนร้ายโหดเหี้ยมมาก หน้ามันยิ้มให้เราตลอดเวลา ตอนดูก็ยังไม่รู้สึกเท่าไหร่ในความโหด

เมื่อมาทำงานในมูลนิธิ หลวงพ่อนิพนธ์เคยสอนเราว่า ในขณะที่ท่านพูด คำพูดของท่านเพียงแค่วลีเดียว การกระทำของเราแค่การไอ หรือพูดคุย ถ้าบังเอิญคนที่อยู่ใกล้ๆ ที่เมื่อฟังแล้วช่วยตนได้ ด้วยการพูด หรือไอ ของเราทำให้ไม่ได้ยิน ช่วยตนไม่ได้ เท่ากับฆ่าคน แม้ไม่เจตนา แต่ตัวกระทำมันมี เราฟังแล้วขนลุกกลัวมาจนทุกวันนี้

ดั่งที่ท่านอาสิชี้ ความสงบจึงเป็นเอกลักษณ์ เพราะตนแลผู้อื่นจะได้ทำสิ่งที่ช่วยตนได้ โดยเฉพาะบุญ แม้นเพียงน้อยเดียวสำหรับคนบางคนอาจหมายถึงชีวิต ความเป็นความตายเลย

แม่ชีเมี้ยนจึงตรัสสอนสงฆ์เสมอว่า พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ จึงกลัว "กรรม" มาก ดังนั้นจะทำสิ่งไรพิจารณาแล้วพิจารณาอีก ว่าส่งผลแก่ผู้อื่นอย่างไร

แต่ดูคนที่มามากหลายไม่ว่าท่านอาสิจะพูดสอนสักฉันใด ให้มีที่เว้นโดยเฉพาะในช่วงพิธีกรรม แต่เขาเหล่านั้นไม่ยอมหยุด เห็นชัดตอนสวดมนต์ ตอนรับยา อันเป็นเวลาที่ทุกคนต้องสร้างบุญ ต้องสงบ คนที่มาด้วยกัน เป็นผัวเป็นเมีย เป็นเพื่อน เป็นคนรู้จัก กลับชวนคนที่บอกว่ารักกันชอบกันคุย แทนที่จะชวนกันหยุด

นี่มันไม่ต่างกับหนังที่เราดูเลย ปากบอกรักกันชอบกัน พฤติกรรมฆ่ากันหน้าตายิ้มแย้ม รู้ทั้งรู้ว่า ต่างคนต้องการบุญเพื่อช่วยตน

บทสรุป แม่ชีเมี้ยนตรัสให้พิจารณา ว่า "ศาสนามานั่งทุกวันนี้ ไม่กลอกกลิ้ง พูดความจริงทุกอย่าง" ก็แล้วคนที่มา ปากบอกว่าช่วยด้วย คนสอนก็สอนชี้ แต่ทำสวนทาง นี่เรียกว่า "ท้ากรรม" แทนที่จะมาช่วยกันทำให้เป็นวัดเป็นแผ่นดินรอด กลับมาทำเป็นทำเป็นตลาด เล่นตามนิสัย แล้วตลาดที่ไหนช่วยให้รอด ที่สำคัญ คนที่ตาย เป็นคนที่ตนบอกรักบอกชอบ นี่มันโหดสัตว์เลย รึเปล่า

อยากฆ่ากันไปที่อื่นดีกว่าไหม ? จะมาหลอกที่นี่ทำไมว่าอยากรอด แต่พฤติกรรมไม่ช่วยตนยังพอทน นั่นชีวิตตน กลับ ทำให้คนที่บอกรักบอกชอบตายไปด้วยหน้าตาเฉย

ใครมองอย่างไงไม่รู้ แต่เราบอกคนพวกนี้โหดสุดๆ ไม่หยุดตนก็หนักแล้ว คนที่เขาบอกให้หยุด เพราะเขารู้ ด่าเขาเสียอีก นี่แลขาดความรู้ ขาดพิจารณา เป็นพุทธเฉพาะในบัตรเท่านั้นเอง

วันอังคารที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

พุทธบาท


เชื่อหรือไม่ พระพุทธเจ้าโคดม เสด็จจากอินเดีย มาประเทศไทย

แลเพื่อเป็นการระลึกถึง การเสด็จมาในครั้งนั้น สิ่งที่คนเลื่อมใสขอเพื่อเป็นที่ระลึก ในการเสด็จมา ที่ท่านให้คือ "รอยพุทธบาท" นั่นเอง

ความหมาย คือ ผู้ใดอยากพ้นทุกข์ ให้เดินตามรอยตัวกระทำ หรือรอยการกระทำของท่านนั่่นเอง

คำถามก็คือ รอยที่ว่าต้องทำอย่างไร มีใครรู้จริง หรือไม่

รู้แค่ว่า ทำแล้วเป็นบุญบารมี ทานบารมี ช่วยตนพ้นทุกข์ได้

ทุกที่ ทุกแห่งหนก็อ้างของตน เป็นแก่นศาสนาแน่แท้ บางคนอ้างตนเป็นอรหันต์เลยก็มี

ศาสตร์พระภูมีที่แม่ชีเมี้ยนนำมา หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ว่า หนทางที่ใช้ มีสัจจะเป็นเหตุ แล้วในชั่วโมงสัจจะนั้น อยู่ในกรรมฐาน สมาธิพิจารณา

พิจารณาอะไร พิจารณาว่า สิ่งที่ตนเชื่อ ตนทำอยู่นั้น เป็นสัจธรรมความจริง ทำเพื่อลดนิสัยกรรมให้น้อยลง หรือ ทำตามความเห็น ความเชื่อ ที่ผู้อื่นเขาว่าดี แล้วก็ทำตาม ถ้าเป็นความจริง ก็พยายามทำให้ได้

บทสรุป หลวงพ่อนิพนธ์ให้สติว่า ถ้าทำตามพระภูมี นิสัยกรรมย่อมน้อยลง ตนนั่นแลรู้สึกได้ กิริยาย่อมสงบลง นี่แลจึงเป็นเหตุให้คนทั่วไปเห็น ว่าความสงบคือเอกลักษณ์ของผู้มีธรรม

ดูแค่ความเจ็บป่วย เมื่อความเจ็บมาถึง ไม่โทษใคร รู้ว่า "นี่เราทำไว้แล้วเราจึงเจ็บ" ถ้าไม่อยากเจ็บแบบนี้อีก ก็ต้องลดนิสัยสร้างกรรม ถ้าเราไม่สงบ อารมณ์ไม่ดี โกรธว่าติเตียนผู้อื่น กรรมย่อมเพิ่มทวีคูณ หนทางหายย่อมเป็นไปไม่ได้

เมื่อยอมใช้ วันหนึ่งย่อมหมด หมดกรรม ก็หายโรค

คนที่บอกอยากหาย แต่เขาเหล่านั้นจะไปอย่างไร ถ้าไม่เดินตามรอยพระโคดมเลย ไม่ลดกิริยาบาป ไม่สร้างกิริยาบุญ

ถ้าถามว่าทำไมเขาไม่ทำ คำตอบง่ายนิดเดียว เขาไม่เชื่อกรรม ที่สำคัญ เขาไม่ปรารถนามรรคผล นิพพาน

คนเหล่านี้ครั้งพุทธกาล พระพุทธเจ้า ไม่ยุ่งด้วย ไม่เสียเวลา เพราะฝึกไม่ได้

ติดต่อสั่งซื้อสินค้า หาโปรโมชั่น Sesamix-Z และ สารสกัดเซซามินสูตรที่ดีที่สุด โทรหาเรา 086 6O4 7O44