วันจันทร์ที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2562

ไม่กลัว...กรรม


แม่ชีเมี้ยนตรัสชี้ให้เห็น สิ่งเดียวที่พระภูมีทุกยุคทุกสมัยสอนสาวก คือ "กรรม"

มันจึงไม่แปลกที่มีเพียงชาวพุทธ ที่พูดถึงกรรม

ครั้นพอห่างศาสนามานาน โลกโลกียะ ก็หลอกล่อเราท่านทั้งหลาย จนลืมเลือนเป็นธรรมดา จนบางคนกล่าวว่า ไม่กลัวกรรม ก็มี

คำถามหนึ่งที่พระเคยถามหลวงพ่อนิพนธ์ ว่าทำไมมนุษย์จึงไม่กลัวกรรม ท่านอรรถาอธิบายให้ฟังว่า นั่นเพราะลักษณะของกรรม หรือ ตัวกระทำที่ทำนั้น "ทำวันนี้ ผลจะไปรอเราอยู่วันข้างหน้า ไม่ว่ากรรมดี หรือกรรมชั่ว" นั่นเอง

ถ้าทำแล้วผลมันเกิดทันที อาทิ ตีเขาปุ๊บ เขาเจ็บเท่าไร ตนจะเจ็บเท่านั้น ถามเถอะใครจะกล้าทำชั่ว

เมื่อผลกรรมที่ทำมันทำแล้วไม่ได้เลย ในทางกลับกัน เมื่อผลกรรมมาอุบัติในวันนี้ หลายคนมักอ้างว่า วันนี้ของตนทำดี แล้วไม่ได้ดี นั่นผลของอดีต มาอุบัติ ส่วนที่ทำวันนี้มันไปรอเราในวันหน้า

หลวงพ่อนิพนธ์จึงชี้ให้พิจารณา โรคที่เกิด จึงเป็นผลที่ทำไว้แล้วในอดีต จะมาทำดีในวันนี้ หรือกรรมดี สักฉันใด มันจึงแก้โรคไม่ได้ เพราะผลกรรมดีวันนี้ มันต้องไปรอให้ผลวันหน้า ที่ซึ่งจะเห็นว่า ถึงวันนั้นคนผู้นั้นจะชั่วช้าสักฉันใด มีคนแช่งสักฉันใด ก็มีแต่เจริญ ดูจากพวกเจ้าพ่อทั้งหลายนั่นไง พวกโกงบ้านโกงเมือง อายุยืน ตายยาก แข็งแรง

บทสรุป ดังนั้น หลวงพ่อนิพนธ์จึงชี้ว่า จะแก้ทุกข์ในวันนี้ คนจึงต้องไปหาศาสนา ต้องพึ่งบุญ ที่ซึ่งแม่ชีเมี้ยนอุปมาว่า เหมือนแสงอาทิตย์ ที่เมื่อกระทบปุ๊บ รู้สึกปั๊บ บุญก็ทำปุ๊บ หลวงพ่อนิพนธ์บอกไปรอที่หัวกระไดบ้านปั๊บ เป็นเสมือนเงาตามตัวเรา

ปัญหาก็คือ หลายคนบอกตนทำบุญมากหลายทำไมจึงทุกข์เพียงนี้ นั่นเพราะบุญที่ทำ คิดเอง เออเอง เขาว่าดีก็ไปทำนั่นเอง หาใช่บุญที่พระพุทธเจ้ากำหนดไม่

ใครอยากรู้ว่าทำเช่นไร จึงต้องไปหาผู้ปฏิบัติ แล้วดูผล

บุญจึงเป็นสัญลักษณ์ของสุข ทำปุ๊บเห็นผลปั๊บ แลสุขของมนุษย์คือ "กินได้ นอนหลับ" จึงไม่แปลกถ้าทำถูก คนป่วยที่ทำได้ ผลดี ผลสุขแห่งบุญอย่างแรกที่ตนจะได้รับ คือ "กินได้ นอนหลับ"

ใครว่าแผ่นดินแม่ชีเมี้ยนเป็นแผ่นดินบุญหรือไม่ ก็ดูผลที่ผู้นำชี้ให้ทำ ทำแล้วผลเป็นอย่างไร นี่แลเป็นเหตุว่า ทำไมที่นี่มีคนหายโรค


วันศุกร์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2562

กูไม่เกี่ยว กูไม่ได้ทำ


เมื่อโรคมาอุบัติ คนมักอ้างเอ่ย ตนเองเป็นคนดี ไม่เคยทำบาป ไม่เคยฆ่าสัตว์ ตั้งแต่จำความได้ช่วยเหลือคนและสังคมมาตลอดชีวิต ไม่เคยโกงใคร ไม่เคยเอาเปรียบใคร แล้วทำไมจึงมาเป็นโรค ไม่ยุติธรรม

คำที่เราได้ยินเสมอเวลาไปงานศพ นั่นคือ ผู้ตายเป็นคนดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ

คำถามคือ แล้วทำไมคนดีเหล่านั้น จึงป่วยจนตายคนแล้วคนเล่า จนบางคนบอกว่า ทำไมฟ้าจึงเอาคนดีๆไปหมด คนชั่วๆไม่เอาไป นั่นดีตนคิดเอา ไม่ใช่ของฟ้าดิน

เราได้ฟังอดีตพระถ้ำกระบอกท่านหนึ่งเล่าตัวกระทำในยุคนั้นให้ฟังว่า ท่านก่อไฟไว้แล้วพอตกเย็นทำกิจกรรมเสร็จ ก็ดับไฟแล้วไปทำวัตรเยย็น แต่ไม่ได้ตรวจดูให้ดี ผลคือไฟกองนั้นมันดับไม่สนิท เมื่อมีลมมากลับปะทุขึ้น แล้วลามไหม้ขึ้นบนเขา ไฟติดอยู่สามวันสามคืน

แม่ชีเมี้ยนชี้ให้พิจารณาว่าสรรพสัตว์ต้องตายมากมาย จะปฏิเสธสักฉันใดไม่ได้เลย นี่แลผลแห่งตัวกระทำ ต้องพิจารณาให้ดี และรอบครอบ ว่าผลเกิดกับใครอย่างไร แล้วจึงทำ

ดูทางโลก คนที่เป็นดาวยั่ว ทำไมจึงมีบั้นปลายที่ดียาก ทั้งที่บางทีนิสัยมิได้เลวร้าย ก็ผลแห่งการทำแม้นเป็นอาชีพสุจริต แต่คนดูแล้วมีผลกับผู้คนมากมายเกิดอารมณ์ควบคุมตนไม่ได้ ไปทำลายผู้อื่น แล้วจะปฏิเสธสักฉันใดก็ไม่พ้น ว่าไม่ได้เกิดจากตน

บทสรุป การมาหาศาสนา เมื่อผลเกิด ศาสนาของพระภูมีจึงให้สาว พิจารณาไปให้เห็นว่าเกิดจากนิสัยอะไร การกระทำใดของตน แล้วเลิกเสีย น้อมนำนิสัยพระภูมีมาใช้แทน

คนโบราณดูเขาทำสิ ปู่ยาตายายเข้าวัดแต่งตัวแบบไหน เพราะกลัวเป็นเหตุโดยเฉพาะยิ่งทำให้พระร้อนด้วยตนแล้ว ฉิบหายใหญ่ ประเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องอื่นไกล แค่ถ้ำกระบอก มันนุ่งมินิเสกิตมาเลย นี่แล คนไทยจึงตกเป็นจำเลย ทำลายศาสนา ไม่เอาศาสนา เอาหนัง เอาเพลง เข้าวัด เห็นกันมากมาย

ใครว่ากูจะคุย จะเล่นโทรศัพท์ เรื่องของกู ทำอะไรเรื่องของกู ไม่เกี่ยวกับใคร หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ว่า คนมาก่อนคือแบบพิมพ์ ที่ให้คนมาหลังทำตาม ก็คนมาก่อนมันคุย คนมาหลังนึกว่าคุยได้ ถึงคุยก็รอด แต่ผลคือไม่รอด รายแล้วรายเล่า คนที่สองสามดูคนแรก สิบคนดูต่อ ร้อยคนเดินตาม เป็นเสมือนแชร์ลูกโซ่ ผลคือตายหมด เหมือนกองไฟที่พระดับไม่หมดนั่นแล สรรพสัตว์ตายทั้งเขา

กลับกันถ้าคนแรกเงียบ คนตามมาก็เดินตาม รอดกันมากมาย คนมาหลังเดินตามรอดทุกตัวคน

พิจารณาเอา ผลที่ตนทำมันน้อยหรือมาก เกี่ยวกับตนไหม ตัวเงียบสงบของตน หรือ คุย มันมีผลใหญ่เพียงไหน

นี่แลการกระทำในแผ่นดินศาสนา จึงให้ผลมหาศาล ช่วยตนได้ถ้าทำถูก เหมือนพระมาลัย แม้นจะดูว่าสิ่งที่ทำมันน้อยนิด แต่ถ้าไม่ทำเหมือนทำตนเยี่ยงเทวทัต ผลผิดก็มหาศาล มาทำไม ไปในสิ่งที่ตนชอบดีกว่า หลวงพ่อนิพนธ์บอก กรรมก็แค่เฉพาะตัว

แม่ชีเมี้ยนจึงชี้ว่า สิ่งที่ศาสนาสอน คือ "จับตน ค้นตน" หานิสัยที่สร้างกรรมของตนให้เจอ แล้วแก้ไข ไม่สร้างกรรมอีก แล้วสร้างนิสัยใหม่ คือนิสัยพระพุทธเจ้า ใครทำได้ โรคอะไรก็ไม่เหลือ ช่วยตนได้

ถ้าหาไม่เจอ ก็ถามคนใกล้ตัว พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนฝูง ก็รู้ได้

แผ่นดินนี้ ทุกการกระทำจึงไม่ธรรมดา ทำแล้วมันจึงมีผลช่วยตนได้ถ้าทำถูก เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตสรรพสัตว์มากมายที่จะเวียนว่ายมา

จะมาเป็นพระมาลัย หรือเทวทัตก็เลือกเอา จะว่าเรื่องของกู ก็ทำไป ผลอุบัติอย่าบอกน่ะ ไม่ยุติธรรม ฟ้าดินยุติธรรมเสมอ ทำอย่างไรได้อย่างนั้น คนที่พูดเพราะมันไม่ใช่คนจริง ทำแล้วบอกไม่ได้ทำ ทำแล้วไม่ยอมรับ โทษฟ้าโทษดิน นั่นตนทำเอง

ท่านอาสิจึงชี้ ให้วางนิสัยตนไว้ก่อน เข้ามาในเขตพัทธสีมา ใช้นิสัยของพระพุทธเจ้า

ใครเชื่อ มาร้อยคน ทำตามร้อยคนก็รอดทั้งร้อยคน แต่มาแล้วเอานิสัยตนมาบรรเลง กินสมุนไพรหมดเป็นถัง ตายทั้งที่กินนั่นแล

วันอังคารที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

ศรัทธา - คนรอด คือ คนทำตามคำสอนได้


คนมาหาศาสนากันทำไม ในเมื่อทั้งโลกเขาอยู่กันได้โดยไม่ต้องมีศาสนา มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง มีลัทธิความเชื่อของตนเอง

แม่ชีเมี้ยนตรัสว่า ศาสนาเป็นของนอกโลก มาอุบัติเพื่อคนอยากได้ เท่านั้นเอง

เรื่องของศาสนาจึงเป็นเรื่องของคนกลุ่มเล็กๆ ที่มองพิจารณาตนแล้วเบื่อ เบื่อที่เกิด แก่ เจ็บ ตาย มองโลกนี้แล้วไม่ว่าจะมีกรรมดี หรือกรรมชั่ว ย่อมมีทุกข์ จะหาหนทางพ้นทุกข์ ด้วยความเชื่อ ลัทธิที่ตนนับถือนั้น ไม่พบ

แม้นแต่ทุกข์สังขาร ด้วยโรคภัย ก็ยังหาหนีพ้นไม่ แรกๆก็หลอกตนได้ ยานี้กินแล้วดี หายปวด หายเจ็บ หมอนี้ดี พิธีกรรมนั้นดี สุดท้ายเมื่อสรุปกรรม อะไรที่เคยว่าดี ว่าหาย หยุดเจ็บ หยุดปวด ของตนไม่ได้เลย

ครั้นมาพบศาสนาของแม่ชีเมี้ยนที่หลวงพ่อนิพนธ์นำมา ชี้ให้เห็นเหตุแห่งทุกข์ ไม่ว่าทุกข์แบบไหน ล้วนแล้วมีที่มาจากนิสัยกรรมที่ตนมีตนทำนั่นแล จะมาแก้ทุกข์ ท่านอาสิชี้ว่า ต้องแก้ที่นิสัย ทิ้งนิสัยเดิม มาเรียนนิสัยพระภูมี สร้างให้เป็นนิสัยตน

ภาพที่ถูกฉายให้ดู เป็นความจริงของจักรวาล นั่นคือ “ตัวกระทำมีจริง ตัวกระทำไม่ตาย จะทำสักฉันใด ไม่ตายเลย” ท่านอาสิย่อให้ฟัง “ทำอย่างไร ได้อย่างนั้น”

ด้วยความจริงนี้ คนที่อยากสุข เบื่อทุกข์ เมื่อพานพบพระพุทธศาสนา จึงชวนกันมารับวินัยของพระภูมีไปปฏิบัติ เมื่อทำได้ ก็เห็นสุข เพราะกรรมใหม่ไม่สร้าง กรรมเก่าก็ยอมใช้ ด้วยเห็นความจริง เรื่องตัวกระทำนี้เอง “ศรัทธา” จึงเกิดมหาศาล

แม้นการฝืนนิสัยกรรมในวันนี้ อยากด่าคน อยากเบียดเบียนคน อยาก... ด้วยวินัยทุกข์นี้ ก็มุ่งมั่น เพราะเห็นสุขรอตนในวันข้างหน้า

บทสรุป หลวงพ่อนิพนธ์ ชี้ให้พิจารณา เพราะเราไม่เชื่อ เราไม่รู้ว่าตัวกระทำมีจริง ตัวกระทำไม่ตาย เราจึงคิดพึ่งผู้อื่น หวังผู้อื่นจะให้สุขตนได้ ไปกราบไหว้สิ่งใด ถ้าตนได้ตามขอ ก็ว่าดี ถ้าไม่ได้ ก็ไปหาที่ขอใหม่ ไม่คิดจะพึ่งการกระทำของตน ยิ่งมาเจอศาสนาของพระอริยเจ้าที่เป็นศาสนาทำ จะขอสิ่งใดก็ไร้ผล ศรัทธาจึงยากจะเกิด สู้ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ยังไม่ได้ จะไปขอหวย ยังต้องหมอบคลาน ยิ่งถ้าขอแล้วถูก ก็ไม่แปลกที่เขาจะให้อมหัวแม่เท้าเหมือนในคลิป ก็ยอมทำกันมากมาย

เราจึงไม่สงสัย ทำไมหลวงพ่อนิพนธ์บอกหายโรคง่ายนิดเดียว ก็โรคมาจากนิสัยเบียดเบียนผู้อื่นจนเกินไป หายโรคก็แค่มาทำตนเป็นพระเวสสันดร เมื่อ กาย วาจา ใจ ทำให้เป็นโรค ก็กาย วาจา ใจ นี่แหละทำให้หายโรค แทนที่จะรอทานยาเขียว เราก็ปลูกดูแลต้นยาเขียว ไว้เพื่อตน เหลือนั้นทำทาน แทนที่จะรอทานยามะนาว เราก็ปลูกต้นมะนาวมาทำยา เหลือนั้นก็ทำทาน ปลูกด้วยกาย วาจา ใจ พร้อม โรคอะไรจะเหลือ เมื่อยังผล เห็นทางสุข ศรัทธาก็จะเกิด

นี่แค่วินัยกาย ยังสุขหายโรคได้ ถ้าเราทำวินัย วาจา ใจ เล่าจะให้สุขมหาศาลเพียงใด ยิ่งทำศรัทธายิ่งเกิด เพราะยิ่งทำได้ยิ่งมีความสุข สุขในนิสัยพระอริยเจ้า

แต่มันน่าแปลก คนมาบอกอยากสุข ท่านอาสิสอนให้ทำ นี่จะมาเอาแต่ไม่ทำ หรือ ทำแค่นี้พอแล้ว นี่แลศรัทธา มันจึงไม่เกิด เพราะสิ่งที่ตนหวัง มันไม่มีวันมาถึง หรือมาถึงหายแล้วก็เป็นอีก ไม่ดูเลย นี่หลักอะไร หลักพระภูมี คือ “หลักตนพึ่งตน”

อยากเห็นไปดูคนป่วยมะเร็ง ถามว่าทำไมมาบ้างไม่มาบ้าง บอก ไปรับยาหมอที่เขาแจก แต่เขาให้น้อย วันไหนเขาแจกก็ไปรับ ยาไม่พอกินก็มารับสมุนไพร แล้วก็นั่งๆนอนๆรอหาย แล้วบอกศรัทธา นับถือแม่ชีเมี้ยน ... นั่นเดินรอยใคร พอเป็นอะไร คนเห็นแต่มาทานสมุนไพร ไหนว่าสมุนไพรดี

ออกตัวไว้ก่อน หลวงพ่อนิพนธ์ชี้ว่า คนรอด คือ คนทำตามคำสอนได้ ไม่ใช่คนมาทานสมุนไพร หรือคนที่ไหว้แม่ชีเมี้ยน



ติดต่อสั่งซื้อสินค้า หาโปรโมชั่น Sesamix-Z และ สารสกัดเซซามินสูตรที่ดีที่สุด โทรหาเรา 086 6O4 7O44